Mentionsy

Ale uwaga, kluczem do książki jest cyfra 12.

Ale obliczyłem, że najprawdopodobniej mogła na trasie, która nas interesuje, kursować na tyle często, że w ciągu

No, ale Pana bohaterka, bohater studiuje siedem sztuk wyzwolonych.

No więc mamy gramatykę, mamy retorykę, mamy dialektykę, mamy matematykę, to znaczy algebrę i geometrię osób, no astronomię i

Mamy też siedem sztuk wyzwolonych, no i trzymając się tego klucza właśnie retorycznego trochę, dialektycznego, zadając konkretne kolejne pytanie, wiemy, że już przenieśliśmy się do końca XV wieku, kończy się średniowiecze, rodzi się renesans.

Zarówno w sensie takim mentalnościowym, obyczajowym, intelektualnym, w sensie perspektyw, postrzegania świata i tak dalej, jak i w sensie takiej doktryny.

Ale czasami jest tak, że renesansem tak było, że...

Damian, ale na szczęście nie wszystkich, był krokiem wstecz w stosunku do takiego rozwiniętego średniowiecza.

Ale jednak w średniowieczu były też uczelnie o charakterze uniwersyteckim.

I tutaj jest wielki paradoks, jeśli chodzi o średniowiecze, bo słynna była szkoła medyczna w Salerno w południowej Włoszech.

Szczególnie specjalistek od zdrowia kobiet.

Czyli można powiedzieć od ginekologii, ale nie tylko, tylko jakby całościowo traktowanej kwestii zdrowia kobiet.

Jakiś taki stereotyp, w którym wyrosliśmy, mówił o tym, że po pierwsze kobiety w ogóle były jakby odcięte od życia intelektualnego, od studiowania, a po drugie, że...

Było to wyjątkowe zjawisko i nietypowe w całej Europie średniowiecznej, ale bywało i tak.

Tamten kobiet nie kształcił, ale kształcił lekarzy i był mężczyzn, ale słynął w całej Europie zaś.

To już wiemy, że ta książka jest trochę jak wypisy, przypisy, notatki z wielkiej średniowiecznej biblioteki, a każdy uniwersytet musiał mieć tą najbardziej esencjonalną rzecz dla uniwersytetu, jaką była biblioteka.

Ale oprócz tego była fascynacja czymś takim, co kryje się za określeniem nieakademickim.

co z jednej strony korciło akademików, ale z drugiej strony ich jak doktora Fausta przenosiło w zupełnie inny wymiar.

Alchemia.

Czym dla Macieja Hena jest alchemia?

W zasadzie to jest tak, że termin alchemia początkowo oznaczał chemię po prostu, tylko że...

Ale w XVII takie umysły już takie wczesnooświeceniowe zaczęły rozróżniać tę

pomiędzy alchemią a chemią.

w sensie językowym, bo właściwie to jest to samo słowo, bo po prostu przyswoiliśmy sobie nazwę Alchemia z kultury arabskiej, razem z przedimkiem Al.

Ale właśnie wtedy, kiedy postanowiono oczyścić chemię z tego

o istocie rzeczy, a terminem alchemia, z przednimkiem al, zaczęto już określać wyłącznie te taką paranaukową, paranaukowe eksperymenty laboratoryjne.

Czym jest natomiast dla mojej bohaterki alchemia?

Ale moja bohaterka interesuje się takimi ezoterycznymi sprawami i ciągnie ją do magii, do takiej mistyki.

mistrza i takiego guru, właściwie partnera intelektualnego i przyjaciela, a właściwie ukochanego, jak się później okazuje, który ma raczej tendencję do takiego trzeźwego sceptycyzmu.

Kiedy pana bohaterka, bohater, pozostawiamy to naszym czytelnikom do rozwiązania taką zagadkę, podąża po ulicach Krakowa, to gdzieś daleko pojawia się, zacznie się pojawiać, nie w tym samym czasie, trochę później, także w Krakowie, teatr, nastąpi renesans teatru.

I gdzieś daleko, w kraju, który panu jest bliski, z racji na zupełnie inne zainteresowanie i zupełnie inne książki, ktoś pisze taki dramat, będzie to trochę czasu później, ale tragiczna historia doktora Fausta.

Na czym polega tragizm alchemika Fausta?

Autor był niesamowicie utalentowanym młodym człowiekiem, rówieśnikiem Shakespeare'a.

O bardzo niepokornej naturze i bardzo radykalnych poglądach.

w tej osobie doktora Fausta znalazł jakąś bratnią w sobie duszę, bo sam Marlowe, co wiemy z licznych świadectw, deklarował się jako ateista i wygłaszał wiele innych

ciekawych uwag związanych z zetami, które dla większości nawet dzisiejszych odbiorców należą do sfery sakrum.

W 1306 i w 1616 te decyzje się od siebie różnią, ale w jednej i drugiej widać

I on jest taki troszeczkę nieskójny, ale jednocześnie pokazuje bardzo silny talent i tragiczność tej historii polega na tym, że doktor Houth

Ale nie jest w stanie się kajać, ponieważ coś go wstrzymuje.

Właściwie w walce obserwujemy tylko zewnętrzną walkę w tym hałście, który chciałby się kajać, żeby dać sobie jeszcze szansę, ale nie jest w stanie.

To jest taka opowieść, w której autor tak jakby ta walka wewnętrzna Fałszka jest jednocześnie walką zewnętrzną albo walką może też i wewnętrzną autora, który

Ale nie wszystko wolno mu powiedzieć w swojej sztuce.

Myślę, że Marlow, gdyby pożył trochę dłużej, rozwinąłby swój talent jeszcze bardziej i mielibyśmy dwóch wielkich dramaturgów z tamtych czasów.