Mentionsy

Mamy taką sytuację zawieszenia związanego z wojną w Iranie i takie pytanie, które się nasuwa w naturalny sposób, bo w dynamice świata taki czas zawieszenia jest dość rzadki.

Przyczyny zawieszenia są dosyć proste, mianowicie albo dziś wieczorem, albo jutro wieczorem wygasa dwutygodniowe zawieszenie broni między Stanami Zjednoczonymi, Izraelem a Iranem.

No to wszyscy wywierają presję na Amerykanów, żeby przedłużyli zawieszenie broni i przynowili rozmowy pokojowe z Iranem.

To zaś daje Iranowi oczywiście dużą swobodę manewru, ponieważ takiej presji na Iran się nie wywiera, uważając zasadnie, że jest ona bezskuteczna.

Tym samym Iran może odrzucać amerykańskie warunki,

Pytanie, czy Iran jest w stanie wytrzymać wznowienie walk i ku zdumieniu wielu obserwatorów wszystko wskazuje na to, że tak.

Nie zdruzgotała Iranu, nie doprowadziła do obalenia reżimu Ayatollahów, a obecnie wywiad amerykański szacuje, że Iran dysponuje nadal około połową wyrzutni rakietowych, jakie miał na początku wojny i około 60% rakiet.

Jak ogromnie uzbrojonym państwem jest Iran, co rzecz jasna znacznie na tym stopniu podważa irańską propagandę o tym, że Iran wcale się nie szykował do wojny.

Nie ma mowy o potępieniu za to Iranu, ponieważ Iran może liczyć w Radzie Bezpieczeństwa na blokujące weta Rosji.

Obozawieszenie wynika z tego, że z jednej strony Iran okazał się dużo twardszym przeciwnikiem niż można było przypuszczać, z drugiej strony rozmiary katastrofy energetycznej zaskoczyły wszystkich, prezydentem Trumpem włącznie, a z trzeciej strony prawo międzynarodowe okazało się całkowicie bezsilne w obliczu tej sytuacji.

Nowo mianowany najwyższy przywódca duchowy, któremu konstytucja Iranu daje ogromną władzę, Mojtaba Khamenei, syn zabitego poprzedniego najwyższego przywódcy, Alego Khamenei,

Jak się wydaje, to tutaj zapadają decyzje, ale mówię jak się wydaje, ponieważ pewnego nic nie możemy powiedzieć, a więc nie wiemy, całkowicie nie wiemy, jak przebiega proces decyzyjny po stronie Iranu.

Wypracownicy Trumpa mówią teraz, anonimowo oczywiście, telewizji CNN, że publiczne odpowiedzi Trumpa szkodzą amerykańskiej polityce, ponieważ zakłócają proces wznawiania ewentualnych dalszych negocjacji pokojowych z Iranem w Pakistanie.

że Iran ma i środki militarne, i wolę polityczną, żeby zamknąć ciśnienie Ormus, a tym samym wywołać gigantyczny kryzys energetyczny.

Prezydent Trump był szczerze zaskoczony, kiedy Iran po miesiącu walk ciśnienie Ormus w końcu zamknął, mimo że

Przeszacował niedolność Stanów Zjednoczonych, by powalić Iran na kolana już wcześniej, na samym początku wojny.

Trump był zdziwiony, że Iran nie kapituluje.

Innymi słowy siła oporu Iranu okazała się większa niż ją na początku szacowano, ale co do tego, że same naloty nie wystarczą.

Różniliśmy się poglądami na temat tego, jak głębokie straty Amerykanie są w stanie zadać Iranowi, nie obalając reżimu.

No i okazało się tutaj, że ci, którzy doceniali zdolności obronnej Iranu, mieli rację.

Mianowicie sukces Iranu w polityce informacyjnej, w polityce przekazywania narracji.

No i tutaj liczba informacji, które Iran generuje przy pomocy różnych oprogramowań związanych z publikacją i filmów, i muzyki, i sposobu czynienia z polityki Trumpa takich działań, które mają odwrócić

Jego problemy związane z życiem wewnętrznym Stanów Zjednoczonych, z jego problemami politycznymi właśnie poprzez agresję na Bogu Ducha winny Iran.

Ale nie wydaje mi się możliwe, by Iran mógł odnieść taki sukces, gdyby nie to, że już wcześniej nastawienie znacznej części opinii zachodniej, w tym także amerykańskiej, było krytyczne, by nie powiedzieć wrogie wobec polityki prezydenta Trumpa.

Innymi słowy, jeżeli Iran punktuje Trumpa, pokazując go jako zadufanego megalomana bez kontaktu z rzeczywistością i reagującego niekompetentnie i historycznie na zmieniające się warunki, a z tego co rozumiem taki obraz malują irańskie media społecznościowe,

Iran nie musi tutaj niczego wymyślać.

To jest proces dławienia powstania ludowego, które miało miejsce w styczniu w Iranie.

Sytuacja w Iranie wewnętrzna, my też niewiele o niej wiemy z racji na wojnę, właśnie tak jak Pan powiedział z racji na ograniczenia w przepływie informacji, ale ona patrząc na pory roku będzie się też zmieniała z racji na kryzys, który permanentnie nawiedza Iran.

Iran to wie.

I to jest ogromne narzędzie presji, jakim Iran dysponuje.

Innymi słowy, stanowisko wyjściowe Iranu na ewentualne wznowienie rozmów pokojowych ze Stanami Zjednoczonymi zakłada pozostanie ciśnienny ormus pod irańską kontrolą, którą Iran de facto teraz sprawuje oraz wyklucza możliwość negocjacji na temat irańskiego programu atomowego i na temat irańskiego programu rakietowego.

oraz na temat wspieranych przez Iran organizacji terrorystycznych.

Ale trudno by sobie wyobrazić, żeby Iran, kontrolowany przez twardogłowe kierownictwo Korpusu Strażników Rewolucji, który wytrzymał bardzo zmasowane ataki amerykańskie i izraelskie i nie załamał się, i który dysponuje ogromnym narzędziem szantażu bez reszty świata, jeśli idą o ogóz.

...żeby Iran łagodził swoje stanowisko.

Iran pozostanie w efektywnej kontroli ciśniny Ormus, nawet jeżeli w świetle prawa międzynarodowego nie ma do tego prawa.

Będzie kontynuował program atomowy i tym razem będzie absolutna zgoda w Iranie, że należy ten program doprowadzić

Bardzo mało prawdopodobne jest to, by Iran, który zainwestował, jak się wydaje, w niewyobrażalne środki w swój przemysł rakietowy i korzystał tutaj z ogromnego wsparcia Rosji i Chin, zgodził się na jakieś ograniczenia swojego programu rakietowego, tym bardziej, że tutaj w ogóle trudno znaleźć podstawy w prawie międzynarodowym, by takich ograniczeń żądać.

A jeżeli nie ustąpi w tym wszystkim, no to niby dlaczego miałby ustąpić w kwestii swoich sojuszników libańskiego Hezbollahu i jemeńskich Houthi, którzy pozostali lojalni wobec Iranu w tym konflikcie.

Słowem, o ile nie wejdzie tutaj jakaś nowa karta przetargowa, której jeszcze nie widzimy, to wszystko wskazuje na to, że Iran wyjdzie z tej wojny

Kończąc naszą rozmowę, właśnie chciałem zadać pytanie o trochę futurologiczne, o to, czy my umiemy w ogóle żyć z takim wyobrażeniem, jakie Pan zakreślił, jakim państwem będzie Iran.

Nie wiemy, jak jego arabscy sąsiedzi rozwiążą swój strategiczny dylemat, bo z jednej strony boją się Iranu, a więc są gotowi na ustępstwa.

Nie wiadomo więc, czy bardziej będą się Arabowie kierowali strachem, czy nadzieją na lepszy Iran.

Prezydent Trump pisząc, że zabronił Izraelczykom dalszego bombardowania Libanu, pokazał, jak bardzo ograniczona jest suwerenność izraelska, jeśli chodzi o tę wojnę, bo rzecz jasna, gdyby Izrael atakował Iran sam, do czego miał pełne podstawy w prawie międzynarodowym, oba państwa toczą ze sobą niewypowiedzianą wojnę od czasu irańskiego ataku na izraelską ambasadę w dioderze w Argentynie.

W połowie lat 90. to Izrael na własną rękę nie byłby w stanie pokonać Iranu, bo to jak Iran nie jest w stanie pokonać Izraela.

Tutaj naprawdę jest zbyt wiele niewiadomych, żeby móc cokolwiek prognozować, ale niezależnie od tego, jaki Iran, jak ta, jaki układ sił na Bliskim Wschodzie wyłonią się z tej wojny, oczywiście, że będziemy musieli nauczyć się z tym żyć.