Mentionsy

Więc nie ulega wątpliwości, że de Gaulle miał sentyment do Polski.

Ale to, co powiedział w Zabrzu, a pamiętam te słowa, niech żyje Zabrze, najbardziej śląskie ze śląskich miast, a więc najbardziej polskie z polskich miast, to miało wtedy bardzo duże znaczenie, gdy świadczyło o tym, że de Gaulle uważa zmiany

I nawet de Gaulle był skądinąd jednym z architektów

A wtedy, w 1967 roku, w okolicy ważnej dla pana, generał de Gaulle, uczestniczył w Wszy Świętej w Katedrze Oliwskiej.

Patrząc na Pańską biografię polityczną, na Pańskie wybory polityczne, jakie znaczenie dla Pana ma umiejętność łączenia przez De Gaulle'a tego elementu służby wojskowej, cywilnej, ale także głębokiej duchowości religijnej?

Jak te wydarzenia choćby z Katedry Oliwskiej wpływały na sposób postrzegania przez Pana tej duchowej, religijnej biografii generała de Gaulle'a?

Już ósmej, tak ósmej klasy szkoły podstawowej na trasie przejazdu De Gaulle'a z moją szkołą.

I De Gaulle jechał właśnie do centrum Gdańska i później na Westerplatte właśnie po mszy w Oliwie.

Dłużej zajmowałem się postacią de Gaulle'a.

De Gaulle pochodził z rodziny głęboko katolickiej.

Chyba nie miejsce, żeby to rozpatrywać, ale w każdym razie dla De Gaulle'a historia Francji na pewno się nie rozpoczynała z chwilą zburzenia Bastylii, z chwilą rewolucji, ale tworzyło ją dziedzictwo wieków wcześniejszych.

W całej swojej działalności Frank de Gaulle dążył do osiągnięcia pewnej takiej historycznej stricteży, która łączyłaby

Światopoglądowo jest bardzo podzielona, ale dla De Gaulle'a było jasne, że bez dziedzictwa chrześcijańskiego, bez odwołania się do wartości ewangelicznych Francja by nie istniała.

Zmierzając do końca naszej rozmowy chciałbym jeszcze jedno takie porównanie związane z pańską biografią i biografią De Gaulle'a, o którym Pan pisze, zestawić.

De Gaulle z kolei, obejmując władzę nad wolnymi Francuzami, potem wycofując się z polityki, wracając do niej, jak Pan wspomniał, w 1958 roku, musiał dokonać oceny tego, czym były rządy przecież jego dowódcy z I wojny światowej, marszałka Pétain, i czym były rządy Vichy.

Jak Pan, pisząc tą historię de Gaulle'a i jego stosunku do Vichy, jak bardzo Pan sięgał do własnych doświadczeń?

Ja życzę, żeby Pan jak najszybciej do tego kina mógł trafić, ale ja jeszcze mam jedno ostatnie pytanie i to ostatnie pytanie znowu jest związane z Pańskim miastem, z Gdańskiem, bo ten Gdańsk, tak ważny dla nas, ważny dla Polski historycznie, jest, tak jak Pan powiedział, naznaczonym miejscem, o którym Pan wspomniał, na którym był generał de Gaulle i nie tylko on, Westerplatte.

Ale moje pytanie takie, które ma takie rozlekłe wprowadzenie, to jest, gdyby Pan miał określić to, co tworzyło Westerplatte de Gaulle'a, co dla niego, jak już skończył Pan pisać tą biografię, tak jak Pan powiedział, prawie ćwierć wieku temu, podłożył Pan na półkę i kiedy zerka Pan czasami na tą książkę, to jakie jest to moralne Westerplatte de Gaulle'a?

To nie był przypadek, że de Gaulle siedział akurat w tej ławce.

Dziękujemy za tę opowieść o generale de Gaulle'u, dziękujemy za książkę.