Mentionsy

Hans Christian Andersen Co przeżył oset?

Przed ogrodem, koło płotu przy polnej drodze, rósł potężny oset.

Podał jej najładniejszy oset i pokłuł sobie palce, jak o najstrzejszy cierń róży.

Każdy młodzian oddałby chętnie swój wspaniały kwiat, aby tylko otrzymać oset z rąk pięknej panny ze Szkocji.

A skoro syn domu uważał to za zaszczyt, to cóż dopiero oset?

Myślał oset i wspominał swój kwiat, który dostał się do butonierki.

Kilka niewinnych stokrotek i mlecz rosły w pobliżu ostu i słuchały z głębokim podziwem, wierząc we wszystko, co mówił oset.

Oset tak długo myślał o ostach ze Szkocji, z którymi podobno był spokrewniony, że w końcu sam uwierzył w to, że pochodzi ze Szkocji, że jego rodzice i przodkowie ozdabiali sam herb kraju.

Ale przecież wielki oset może mieć upajające myśli.

Oset rusł i miał ostatni kwiat.

Popatrz, stoi tam jeszcze ten wielki oset.

W butonierce młodego pana namalowany był oset.

Zastanawiał się oset.

Matka godzi się, aby być za płotem, powiedział w końcu oset, a promień słońca zauważył.