Mentionsy

Roman Zmorski, Drwal i diabeł.

Był sobie jeden poczciwy, pobożny i pracowity, ale bardzo, bardzo ubogi Drwal.

Ale na ciężkim przednówku wyszafowało się ze szczętem co było zboża w domu tak, że jednego dnia biedny drwal wytrząsłszy wszystkie miechy ani garstki jednej ziarna nie mógł uzbierać.

Nie dziw, że do takiego kanaczka z prośbą odważyć się trudno przyszło Drwalowi.

Pogroził jeszcze, że jeżeli żona drwala dłużej tak będzie w łóżku chorą udawać i do roboty nie wyjdzie, z chałupy ich wyrzucić każe.

I za to Bogu i dobrym ludziom podziękował Drwal serdecznie.

Na łoskot siekiery nadleciał z bagniska ciekawy diabeł i zobaczył drwala pracującego w pocie czoła.

A jako diabeł zawsze na złe ludzkie chciwy skradł się, gdzie leżała zdjęta Sukmana Drwalowa, porwał z niej placek i rzucił go w najgłębszą od chłań bagniska.

Psotny diabeł, sfukany i zawstydzony, wyleciał z piekła i przemieniwszy się w parobka, szedł ku miejscu, gdzie drwala zostawił.

Zbliżył się wtedy do Drwala i siadając obok niego na kłodzie zapytał.

— Bogać mam nie płakać — odrzekł Drwal.

— Wola twoja, mój przyjacielu — odpowiedział Drwal.

To mówiąc, bies zdjął z siebie podróżną torbę, wydobył wódki, chleba i słoniny i drwala ze sobą do obiadu zaprosił.

Drwalowi się to okropnie dziwnym zdawało, o czym go diabeł zapewniał.

Drwala, żeby został przy żonie namawiając.

Kiedy na miejscu stanęli, Drwal dopiero spostrzegł, że Parobek jego zapomniał wziąć z sobą siekiery.

Drwal przestraszony i zgrozy pełen uciekł co tchu w pole.

Ku wielkiej radości Drwala, który już sobie pomyślał, że go opadające drzewa zabiły i niejeden pacierz zamówił za jego duszę.

Ozwał się diabeł do drwala, który dotąd jeszcze nie przemógł ust otworzyć, ani oczu oderwać od zwalonych łomów.

Drwal, który już i tak domyślać się począł, z kim ma sprawę, widząc to struchlał i usunął się od diabła.

Drwal, co nigdy nie szukał chluby z cudzego dzieła, tym mniej chciał jeszcze teraz z diabelskiego.

Drwal ani sobie dał mówić, żeby miał iść po zapłatę.

Diabeł, przyszedłszy do Drwala, oddawał mu wór z pieniędzmi.

No nie, rzekł drapiąc się w głowę drwal uczciwy, wstydząc się trochę za swą niegościnność.

Ostatnia uwaga przekonała zupełnie Drwala.

Z całego serca daruję ci je, rzekł Drwal podając mu rękę i rozstali się w najlepszej przyjaźni.

Drwal uczciwy szedł zaraz na zajutrz do spowiedzi.