Mentionsy

ONOWUTAKATO.

ONOWUTAKATO.

I wtedy nagle Onowutakato zobaczył swoje wierne psy.

Nie rozumiem tego, rzekł Onowutakato.

O, jakżeś nagle się zmienił, wyogromniałeś, budzisz lęk we mnie, stworzył się Onowutakato.

– zapytał Onowutakato.

A, już mi się śni piękny sen, poluję z ojcem i moimi psami na jaguara w prerii, powiedział ONOWUTAKATO.

Nie, Onowutakato, wkrótce będziesz się musiał wzbudzić, gdyż mam jeszcze gdzieś indziej dziś pofrunąć.

Onowutakato w tej samej chwili poczuł, że jakiś lekki cień opadł mu z powiek.

Ale Onowutakato zatęsknił za swym snem.

Od tego dnia ONOWUTAKATO nie mógł zapomnieć o Wingu.

Onowutakato, przybywam do ciebie z daleka.

Z wielkim trudem zaczął onowutakato przeciskać się za matką przez szczelinę w skale.

Miały one prawdziwe upierzenie i nie odlatywały, gdy się Onowutakato do nich zbliżał, ale śpiewały jeszcze głośniej i jeszcze piękniej.

– zapytał Onowutakato.

I tak żył odtąd w wigwamie rodziców dzielny Onowutakato.

Otóż Onowutakato nie mógł opuszczać wigwamu od zachodu do wschodu słońca, aby nocą nie spostrzegł go wódz księżycowy, bowiem matka przywiodła go tutaj w tajemnicy przed nim.

Zdarzyło się pewnego wieczora, że Onowutakato posłyszał żałosne wycie swoich wiernych psów pozostawionych na ziemi.

Złagodniało oblicze księżycowego wodza na te słowa i zgodził się, by Onowutakato pozostał w jego państwie.

Pewnego dnia, gdy jak zwykle siedział pod drzewem i pykał swą fajkę, Onowutakato, ośmielony jego łaskawością, poprosił, by mu pozwolił towarzyszyć sobie w jego wędrówce po niebie.

Onowutakato pochylił się nad studnią i na jej dnie, gdzieś w głębi, daleko, na samym dole ujrzał zieloną dolinę.

Zasmucił się ONOWUTAKATO, już chciał spytać wodza księżycowego, co by to miało znaczyć, gdy ten powiedział mu, surowo marszcząc brwi.

Spojrzał weń ONOWUTAKATO i zobaczył małe łódki rybackie płynące po morzu, spokojnym jak jezioro.

Znów poszli dalej, lecz Onowutakato miał twarz bladą i drżał na całym ciele ogarnięty lękiem.

Stanęli nad trzecim otworem, przez który w dole ONOWUTAKATO ujrzał małych chłopców, pasących z stada owiec.

Powiedz, wodzu, odważył się zapytać Onowutakato.

– zapytał trwożnie ONOWUTAKATO.

Po tej wędrówce z wodzem księżycowym Onowutakato wrócił do wigwamu rodziców i rzecze.

Mimo to Onowutakato nie traci nadziei, że kiedyś Wing mu się znów ukaże, usiądzie mu na powiekach jak lekki cień, muśnie mu czoło listkiem czarodziejskim, a wtedy on odnajdzie trzy wyroczne drzewa snu i szczęścia i uwolni ludzi od złej mocy księżycowych ziaren.