Mentionsy

Kochana Alanis, pamiętasz tę słynną scenę z żukami w dziennikach Gombrowicza?

Gombrowicz idzie po plaży i widzi żuka.

Żuk bidulek przewrócił się na grzbiet.

Nogi żuka przebierają w powietrzu.

Gombrowicz przewraca żuka.

Żuk odbiega.

Ale niedaleko jest drugi żuk.

O rany, cała plaża jest usłana żukami przewróconymi przez wiatr.

Gombrowicz biega od żuka do żuka.

Czemu właśnie ten następny żuk ma skonać?

Zamiast więc się relaksować, Gombrowicz jako szalały przywraca żuki.

Olewa resztę żuków i odchodzi.

Mamy tylko jedną parę rąk, a przed nami rozpościera się nieskończony dywan umierających żuków, głodujących ludzi, cierpiących dzieci, ginących zwierząt.

Jeśli zasadą moralną, myślałam, wedle której chcemy żyć, jest pomóż cierpiącej istocie, to nie możemy przestać przywracać żuków.

Musimy całe swoje życie poświęcić tym nieszczęsnym żukom.

Będzie się plątał po plaży, łapał żuki, a potem po prostu rozłoży sobie kocyk i zaśnie, a śnić mu się będą odnóża po horyzont i jego bardzo wielka wina.

Niech do licha pozwoli człowiekowi w spokoju uratować jedną czy dwie krowy, przewrócić z grzbietu kilka żuków i dać skromne 5% dochodów na wybraną organizację pożytku publicznego.

Bo są plaże pełne żuków i pola pełne maków, ale my mieszkamy w jednej maleńkiej makówce.