Mentionsy

Potem zaczęło się z Gombrowiczem.

że Gombrowicz zniesławia naród polski, chociażby transatlantyków, który był bardzo żywo dyskutowany, niesłychanie negatywnie.

To się potem bardzo zmieniało, ten stosunek się zmieniał i na skutek sukcesów Gombrowicza na terenie międzynarodowym, czy Miłosza, na to opinia polska jest bardzo czuła, no i wzmocnienie sytuacji samej kultury.

Znaczy jest w tym paradoks, bo i twórczość Miłosza i twórczość Gombrowicza była najbardziej, mówię to w pewnym uproszczeniu, ale nie wydaje mi się, żebym się mylił, antykomunistyczna, to znaczy wpływająca na sposób myślenia intelektualistów krajowych, skłaniająca do odchodzenia czy kwestionowania tych założeń socjalistycznych czy socjalistycznych, prawda?

W mniejszym może stopniu myślę o książce Miłosza, o Zniewolonemu Myślan, ale w większym o Gombrowiczu, o wolności, która emanowała z jego twórczości.

Jeśli się poczyta opinie na temat twórczości Gombrowicza w prasie londyńskiej, to współpracownik zresztą kultury, inteligentny człowiek, jakim był Wacław Zbyszewski, mówił, że Gombrowicz Piszewę miał nie po kolei w głowie, że to było niezrozumiałe, a poza tym jeszcze było obraźliwe.

Jak powiedział Giedroyc, w momencie, kiedy oni miło życzy przed Noblem, a Gombrowicz, który był traktowany jako autor, który może dostać Nobla, ten krytycyzm osłabł.

Ale jeśli chodzi o wymowę twórczości Gombrowicza, ona była nieprzyjmowana i nieakceptowalna w Londynie.

A Gombrowicz był odbierany jako osoba, która próbuje coś rewidować.