Mentionsy

Poety, publicysty, satyryka, pisarza, a w pierwszym rzędzie człowieka teatru, Mariana Hemara.

I tak nasz program rozpocznie sam Marian Hemar i dobrze pasująca do obecnej pory roku napisana przez niego urocza piosenka o śniegu.

Tu mówi Marian Hemar.

Sentymentalna piosenka Mariana Hemara o śniegu.

Marian Hemar nawiązał kontakt najpierw korespondencyjny z Janem Nowakiem zaraz, jeszcze właśnie przed uruchomieniem rozgłośni polskiej w Monachium.

Ten pomysł skrystalizował się w formule teatru kabaretowego Hemara.

Ten program był nagrywany w Londynie, taśmy były przesyłane do Monachium i właściwie można powiedzieć, że Hemar stał się jednym z najbardziej lubianych przez odbiorców, ale także ważnych dla stacji autorów, dlatego że

Co prawda wszystko to, co Hemar mówił było politycznie zabarwione, no ale było rozrywką w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Więc właściwie trudno sobie wyobrazić radio bez nazwiska Mariana Hemara.

Kochani słuchacze, przedstawiamy z Londynu kabaret Hemara w 15-minutowych dawkach raz na tydzień.

Teksty są pióra Mariana Hemara.

Dziś w programie przedstawiamy Hemara, który przez 18 lat na falach wolnej Europy dał się poznać jako niezrównany, pełen nieprzebranej inwencji mistrz ostrej satyry politycznej.

Satyry politycznej, która była ubrana w taką giełkę nostalgii, także dlatego, że i w sposobie mówienia Hemara można było zorientować się, że on pochodzi ze Lwowa, że ta nuta kresowa tam bardzo wyraźnie pomrzmiewała.

A poza tym Hemar należał, on nie zawsze dawał temu wyraz, ale jeśli mógł, to także w twórczości kabaretowej, no tak zwanej emigracji niezłomnej, to znaczy był niesłychanie zdeterminowanym przeciwnikiem rzeczywistości powojennej.

Czasami te programy były, te złośliwości, czy te tezy stawiane w programach kabaretowych Hemaraby były za ostre, było to wyciszane, ale w każdym bądź razie do końca współpracy, do 1969 roku

Ta wartość, jaką była twórczość Hemara, tzn.

Oto jego ocena Mariana Hemara i jego bezkompromisowej postawy.

Hemar szedł za daleko czasami, trzeba go było ukrócić.

Hemar mnie prowokował, to znaczy tak napisał, żebym ja musiał to wykreślić, ale to nie zdarzało się często.

Marian Hemar PRL-u nienawidził, ale nostalgia i tęsknota do Polski przebijały z tych audycji stale.

Tak w 1964 roku, powołując się na klasyka, Marian Hemar pouczał, jaka powinna być satyra polityczna.

Jeśli mówimy o latach londyńskich Hemara, to może warto wspomnieć o siedzibie jego teatru, czy jego kabaretu.

W odczytowym, na początku lat 50., pojawił się tam Hemar ze swoim kabaretem.

Ktoś kiedyś powiedział, że w zasadzie jeśli przyjść, mając na myśli także Hemara, że jeżeli ktoś nie ma czasu, a chce się dowiedzieć, czym jest emigracja polityczna, to wystarczy, żeby przyszedł do ogniska.

Jest takie zresztą zdjęcie, zdaje się, ze Stanów Zjednoczonych, kiedy Hemar pojechał z występami do Stanów Zjednoczonych.

I proszę posłuchać Mariana Hemara, jego Kongres Pacyfistyczny, pisany kilkadziesiąt lat wcześniej.

Kongres pacyfistyczny Mariana Hemara odczytany na antenie Wolnej Europy.

Rafał Chabielski i Andrzej Mietkowski dziś o Marianie Hemarze w związku z rocznicą jego odejścia zmarł 11 lutego 1972 roku w niewielkim miasteczku Dorking w południowo-wschodniej Anglii.

Wspominaliśmy, że Marian Hemar to nie tylko artysta kabaretowy, wybitny tekściarz, kabareciarz, ale także autor, który sobie dawał dobrze bardzo radę w poważniejszych gatunkach, co nie znaczy biorąc pod uwagę podtekst polityczny tych jego występów kabaretowych, że one były niepoważne.

Hemar był utalentowanym i chętnie czytanym publicystą, to znaczy on posługiwał się taką formą chętnie felietonu, recenzji, szkicu.

Audycja o Teatrze Polskim na emigracji z udziałem przebywającego tam przejazdem Mariana Hemara, ale także Ziemowita Karpińskiego i Józefa Witlina.

Chciałem powitać w naszym gronie Mariana Hemara, którego po raz pierwszy mamy prawdziwe szczęście mieć tutaj między sobą.

Marian Hemar jest świetnie znany wszystkim słuchaczom Głosu Wolnej Polski ze swoich wspaniałych satyr, ze swoich rozmaitej audycji.

Pokazuje Mariana Hemara, komentatora życia kulturalnego emigracji.

Jeśli przywołujemy wspomnienia o Marianie Hemarze, to nie możemy pominąć szczególnego wspominkarza.

Posłuchajmy, jak Mariana Hemara zapamiętał Zbyszewskiego.

Hemar długo opowiadał, ze łzami w oczach, jak to rozstanie się odbyło, co to był za cios dla niego, jaką ona była, jak ją kochał, jaką krzywdę ona i Norblin mu wyrządzili.

Hemar nigdy do tego tematu nie powrócił i nigdy mnie ponownie nie zaprosił.

Hemar był prawdziwym człowiekiem sceny teatru, był naprawdę dowcipny, zabawny, chociaż za jego śmiechem zawsze się czuło le ricanment, jakby grymas z obrazów czarowni z goi.

Czas najwyższy na to, żeby zebrać wszystkie utwory Mariana Hemara, przeczytać to co pisał, dokładnie zapoznać się z jego twórczością na Radia Wolna Europa, to jest 800 audycji.

Na najwyższym piedestale stawiał Mariana Hemara wielki tekściarz polskiej piosenki Wojciech Młynarski.

Ja osobiście jestem zdania, że Hemar był postacią bardzo tragiczną, bo on właściwie można powiedzieć, że w momencie wybuchu wojny postradał wszystko, co najbardziej kochał.

Rzeczywiście, to znaczy Hemar otwiera takie jak większość, czy właściwie wszyscy emigranci w 1939 nowy etap swojego życia, a w 1945 kolejny.

Pozwoliłem sobie powiedzieć, że Hemar jest podwójnym imigrantem.

Przez wiele lat w londyńskim studiu Wolnej Europy najbliżej Mariana Hemara była wydająca jego kabarety, wydająca jego programy Włada Majewska.

W tym miejscu kończymy część drugą wspomnienia o Marianie Hemarze.

Na początku Marian Hemar.