Mentionsy

Mija 30 rocznica śmierci Józefa Czapskiego.

Myślę, że sposób widzenia świata, też są z tej wypowiedzi, to wynika Jecka Fruźniakowskiego, był pokrewny sposobowi widzenia Józefa Czapskiego.

Mamy nagranie Józefa Czapskiego, tak wspomina swoją rodzinę, swoje czasy młodzieńcze.

A my dzisiaj odwrócimy tę kolejność i zaczniemy od Józefa Czapskiego, artysty.

Czapski pisze tu o odchodzeniu Wyspiańskiego, ale trochę też pisze o sobie, bo w ostatnich latach życia malarz tracił wzrok i wydaje mi się, że ten dziennik, nie wiem z kiedy pochodzą te zapiski, odzwierciedla trochę borykanie się Józefa Czapskiego.

Jerzy Giedroyć uważał za rzecz niesłychanej wagi, aby dzienniki Józefa Czapskiego kiedyś zostały opublikowane i rzeczywiście trzeba chuchać i dmuchać nad parą, która od wielu, wielu lat przepisuje, deszyfruje, bo też Czapski pisał w sposób praktycznie nieczytelny dla niewtajemniczonych, to jest odcyfrowywanie hieroglifów.

Jeszcze raz Wojciech Karpiński o pisarstwie Józefa Czapskiego, w szczególności pisaniu dzienników.

Od tego czasu posługuję się tym językiem Józefa Czapskiego, który zaczerpnąłem z jego dostępnych mi wówczas artykułów, potem z książki OKO, która została wydrukowana i że patrzę i czytam obrazy i o obrazach Czapskim.

Jedną z osób zajmujących się malarstwem Józefa Czapskiego była Joanna Polakówna.

Dawała najwyższe oceny twórczości Józefa Czapskiego.

Ilustracją słów Joanny Polakówny może posłużyć audycja Józefa Czapskiego w Radiu Wolna Europa z 1963 roku.

Przywołaliśmy głosy trojga zafascynowanych twórczością Józefa Czapskiego.

Przywołajmy czwartego, bliskiego przyjaciela Józefa Czapskiego, Józia, jak o nim mówił, a więc Konstanty Jeleński, eseista, publicysta, autor paryskiej kultury.

Tak mówił o malarstwie Józefa Czapskiego.

W drugiej części tej audycji za tydzień będziemy mówić o roli Czapskiego w kulturze paryskiej, a także o wcześniejszych wojennych doświadczeniach Józefa Czapskiego.