Mentionsy

Piłsudski był persona non grata w programach edukacji.

Józef Piłsudski ze względu na rok 1920 i ze względu na taki kojarzony z nim antykomunizm.

Józef Piłsudski po przyjeździe do Warszawy po 11 listopada nie był z tego zadowolony i on właściwie

Z kongresówki, która to PPSD oparła się o legiony Piłsudskiego.

Kulminacja tamtych dni to oczywiście powrót do Warszawy Józefa Piłsudskiego.

Zanim jednak Piłsudski zakomunikował światu o powstaniu wolnej Polski spędził ponad rok w magdeburskiej twierdzy.

Na wywody Kieslera Piłsudski odpowiedział kategorycznym non possums.

Piłsudski został aresztowany w Warszawie w lipcu 1917 roku.

Sosnkowski dołączył do Piłsudskiego w jednej celi dwa miesiące przed zwolnieniem.

Abdykuje cesarz Wilhelm II i mamy do czynienia z sytuacją otwierającą Piłsudskiemu możliwości działania.

Z kolei powitał Józefa Piłsudskiego imieniem Rady Regencyjnej Lubomirski.

Józef Piłsudski przyjeżdża do Warszawy mając poczucie, że stoi przed nim zadanie nie tyle odzyskiwania niepodległości, bo ten proces już zachodzi trochę na skutek sytuacji międzynarodowej, trochę na skutek tego, czego był sprawcą zaraz po wybuchu I wojny światowej, czy od czasu wybuchu I wojny światowej.

Z jednej strony powrót Piłsudskiego jest czymś nieoczekiwanym, czymś niewiadomym, a z drugiej strony to pokazuje rolę, jaką Piłsudski wtedy już odgrywał.

Józef Piłsudski należał do osób, które miały poczucie umiejętności własnych w podołaniu temu zadaniu.

Wpada to pojęcia, więc może powiedzmy Rada Regencyjna to była instytucja założona z inicjatywy niemieckiej, która miała w zastępstwie króla stąd Rada Regencyjna sprawować taką w miarę samodzielną rolę polityczną i do momentu przyjazdu Piłsudskiego do Warszawy taką funkcję pełniła.

Przywoływany już pułkownik Tadeusz Walich 12 listopada 1918 roku pełnił służbę na placu Saskim, dziś plac marszałka Piłsudskiego.

Przyjazd marszałka Piłsudskiego, ówczesnego komendanta Legionów, który wrócił z więzienia niemieckiego z Magdeburga, bardzo podniosła nastraje, wśród szczególności polskiej organizacji wojskowej.

Na to on kiła głową i pokazuje mi marszałka, to znaczy Piłsudskiego.

Więc Piłsudski podszedł do nas.

W tym dniu w kwaterze Józefa Piłsudskiego pełniłem jako poruczyk służbę oficera ordynansowego.

Piłsudski jest osobą, która poświęca się zagadnieniom politycznym, uważając, że ta sprawa jest jakby już rozpoczęta, to znaczy zdobywania takiej władzy w przestrzeni.

Więc Piłsudski jak przyjechał, akceptował ten stan rzeczy i z tym, że wydawał rozkaz ułatwić Niemcom wyjazd, nie robić im przeszkód w tym kierunku żadnych.

Oto wpleciona w audycję treść rozkazu Józefa Piłsudskiego do polskich sił zbrojnych.

Józef Piłsudski wydaje rozkaz dzienny numer jeden.

Natomiast Piłsudski zdaje sobie z tego sprawę, że poważnym niebezpieczeństwem jest to, co się dzieje na wschodzie.

I mamy do czynienia z niesłychanie niebezpieczną, niewygodną bardzo zresztą dla Piłsudskiego sytuacją, mianowicie z trwającymi od przełomu października i listopada walkami polsko-ukraińskimi we Lwowie.

Osobą najważniejszą politycznie, to znaczy tą, która ma realną władzę, która ma wpływ na sytuację, to jest właśnie Józef Piłsudski.

Tak widział to już wtedy Piłsudski, to znaczy z jednej strony ocalić polskość Lwowa, to znaczy Polacy nie tylko mieszkający na Kresach, nie tylko Lwowianie nie bardzo wyobrażali sobie, żeby Lwów nie był miastem niepodległej Polski.