Mentionsy

Joyce, mimo tematyki uznawanej przez wielu czytelników, a zwłaszcza krytyków rodzimych, irlandzkich, za sprośną, niemoralną, zakaz wydawania Joyce'a w rodzimym kraju trwał przecież bardzo długo, był wierny jednej kobiecie.

Zasadnicza twórczość Joyce'a rozpoczyna się w 1900 roku cyklem utworów prozą, które nazywa epifaniami, czyli objawieniami.

Z jednej strony dla Joyce'a istniały dwie ważne rzeczy w życiu.

Przychodzi moment decydujący, zwrotny w biografii Joyce'a, czyli rok 1904, kiedy poznaje Norę Barnacle.

Odcięła się energicznie, błyskotliwie, odpowiedziała zaczepką i to musiało Joyce'a zafascynować.

Ta data dla miłośników Joyce'a jest oczywista i święta, bo wtedy rozgrywa się przecież akcja Ulyssesa.

O Norze twierdzono i przynajmniej ja zetknąłem się z takim oto stereotypem, że Joyce'a uwiodła jej zmysłowość, jej zaczepna kobiecość.

Z całą pewnością Nora Barnacle nie była partnerką intelektualną Joyce'a.

Coś musiało być ponad, jakiś błysk intelektu, pewnej takiej plebejskiej inteligencji, która musiała oczarować Joyce'a.

Takie było życzenie Joyce'a.

Jego znajomi, którzy wiedzieli o spotykaniu się Joyce'a z Norą, pokpiwali z niego, szydzili, uważali, że to nie ma sensu, że najprawdopodobniej będzie tak, że on ją unieszczęśliwi, porzucając ją w którymś momencie.

Z drugiej strony, w niektórych jej wypowiedziach, już bardzo późnych, bo już po opublikowaniu Ulyssesa, kiedy sława Joyce'a jest już niekwestionowana,