Mentionsy

Wraz z nimi wieziemy do Francji trumnę z ciałem Adama Mickiewicza.

Ze względu na obecne na pokładzie zwłoki pana Mickiewicza zrezygnowaliśmy z tradycyjnego odśpiewania piętnastu chłopana umrzyka z krzyni.

Powtarzają, że na pokład nie należało brać trumny ze zmarłym Mickiewiczem.

Szafa, w której śpi Mickiewicz.

Mickiewicz.

Adama Mickiewicza w Warszawie.

No ale przecież życie uczuciowe u Mickiewicza, tak jak u każdego innego twórcy, to coś kluczowego dla zrozumienia kontekstu twórczości.

To przecież Mickiewicz.

Taki mądry, genialny, taki smutno-seksi Mickiewicz.

Tragarze zabrali z pokładu trumnę Mickiewicza.

Adam Mickiewicz, Mariusz Błonaszewski, Łukasz, Mateusz Rusin, Marta, Karolina Charkiewicz, kapitan Jacques Meursault oraz dyrektor Waldemar Barwiński, profesor Maria Klicka oraz Murin, wampirzyca Joanna Halinowska, narrator Maciej Gudowski.

I tak się tutaj troszeczkę zawieszam, ponieważ to tak faktycznie jest Adam Mickiewicz, tak jak Państwo słyszeli.

W książce jest dużo o ich związku i dużo o Mickiewiczu.

Więcej o Mickiewiczu, ale o związku też trochę.

Więc troszeczkę inaczej to wygląda, niemniej mam nadzieję, że ta esencja została wyciągnięta i to, co osobiście mnie urzeka w tym tekście niezwykle, to jest taka dla mnie polska w pigułce, no bo dla nas wszystkich trochę ten Mickiewicz przecież wciąż siedzi w szafie i to jest o tym w gruncie rzeczy.

Więc chapeau bas dla autora, bo on tam, to trzeba powiedzieć, fantastycznie pracuje z tekstem i ja miałam dużo radości odkrywając tam różne Mickiewiczowskie frazy, które są fantastycznie wplecione po prostu w ten tekst.

Ja myślałem, że napiszę po prostu jakąś historię i starałem się aż tak bardzo nie wchodzić sobie samemu w interpretację, chociaż oczywiście zawsze jest to jakaś trochę też interpretacja, jak się ktoś odnosi do tak wybitnego i potężnie istniejącego w literaturze polskiej autora jak Mickiewicz, więc jakoś tak się starałem ciekawie podejść do jego postaci, a oczywiście Mickiewicz to troszeczkę ze względu i na jego geniusz i ze względu na to, jak bardzo jest obecny w szkole, no to z konieczności

Trzynastozgorzkowiec był użyty głównie dlatego, że jest taką najbardziej chyba rozpoznawalną frazą Mickiewiczowską przez pana Tadeusza, którego większość z nas czyta w szkole, a zresztą fragmenty dziadów też są czasem trzynastozgorzkowcem, chociaż też jedenastozgorzkowcem i jeszcze innymi.

No ale ogólnie ja się starałem po prostu w tej książce używać tych podziałów rytmicznych, czyli jakby ile będzie sylab w wersie, no właśnie takich najbardziej się kojarzących z Mickiewiczem.

Antywulgaryzm to się pojawiał po prostu dlatego, że starałem się mniej więcej oddać jak ludzie w takim wieku jak dwójka głównych bohaterów, bo akurat sam Mickiewicz raczej nie przeklina, natomiast ta młoda para czasem to robi, no bo faktycznie osoby w tym wieku i z tej powiedzmy bańki społecznej przeklinają od czasu do czasu, więc jako że miałem taką ambicję.