Mentionsy

Pan Bóg cię zaprasza do ewangelizacji na ulicy, to usłyszymy pewnie.

W tamtym momencie tego nie widziałem, ale jak sobie pomyślę, gdzie bym był dzisiaj, gdybym wtedy nie... Pan Bóg mnie tak naprawdę by mnie wtedy nie pociągnął, no to to by było chyba niefajnie w moim życiu.

I tak się zdarzyło, że Pan Bóg mnie jednak poprowadził akurat w Poznaniu do duszpasterstwa akademickiego w Poznaniu.

To jest tak, że ja gdzieś tam sercem szukałem Pana Boga zawsze i wiedziałem, że przy Nim jest okej, przy Nim jest dobrze, ale właśnie taką żywą wiarę Pan Bóg wzbudził we mnie dopiero około 15 lat temu i myślę, że może o tym mógłbym powiedzieć właśnie, bo

Powołanie do ewangelizacji tego, co Pan Bóg zrobił, żebym ewangelizował, jak mnie do tego poprowadził, to tak naprawdę to jest moment, w którym de facto też ta żywa wiara się we mnie rozpoczęła.

I pamiętam, że w jednym momencie, to było bardzo takie charakterystyczne, nagle urwali modlitwę i ten ksiądz zaczął modlić się zupełnie w innym kierunku i zaczął modlić się, trochę prorokować, dzisiaj wiem o tym, że Pan Bóg powołuje mnie do ewangelizacji i że Pan Bóg wlewa we mnie dar ewangelizacji i posyła mnie, aby głosić Ewangelię.

I kiedy Pan Bóg robił to wszystko we mnie, wylał we mnie pragnienie czytania słowa, pogłębiania relacji z Nim, nagle zaczął gdzieś tam tworzyć sytuację, że ja musiałem się tą Ewangelią dzielić, przyprowadzać osoby bezdomne do mnie, to ja też zobaczyłem ten film i zapragnąłem, rozpoczęło się we mnie pragnienie, aby rzeczywiście głosić tak samo, jak oni tą Ewangelię na ulicach.

Doświadczenie tego, że Pan Bóg zaczął bardzo mocno działać w moim życiu, to była prawdziwa relacja, żywa i że to jest bardzo powiązane z tym powołaniem do ewangelizacji.

To się zaczęło robić coraz bardziej oparte na Duchu Świętym, na tym, jak Pan Bóg chce nas prowadzić, co chce robić, jak chcemy Go słuchać.

Umawiamy się na przykład w kaplicy adoracji, żeby się pomodlić, żeby posłuchać, co Pan Bóg chce zrobić.

Paweł pisze, że ci, którzy pochodzą z Rzymu, Pan Bóg jakby udziela wam błogosławieństwa i pokoju na ten czas.

Zaczęliśmy mówić o tym, że my tutaj chodzimy, modlimy za ludzi, opowiadamy, jak Pan Bóg działa w naszym życiu.

Modliliśmy się w kościele i Pan Bóg nam pokazał, że tutaj w tym miejscu za rogu jak pójdziemy będzie taki mężczyzna, który będzie palił papierosy, który będzie potrzebował modlitwy.

Potem otwieramy mu słowo i tu koleżanka wpisała, że ci, którzy mają smutek, którzy mają jakiś problem ze smutkiem, Pan Bóg obdarzy ich pokojem.

I to była niesamowita sytuacja, która zajęła nam może 40 minut, a była takim doświadczeniem tego, jak Pan Bóg, kiedy chcemy, może prowadzić, może robić niesamowite rzeczy, może dotykać serc.

A to, co mnie bardzo porywa gdzieś tam w ewangelizacji, to jest to doświadczenie, że właśnie, że Pan Bóg posyła nas, aby dotknąć

jakąś osobę, która jest z Francji, przyjechała tutaj nagle do Poznania, ma problemy depresyjne i Pan Bóg wynajduje słowo, które dotyka właśnie jego serca, jego życia, a my zostawiamy to, co on zrobi jakby w jego życiu, jak go poprowadzi, to już jest sprawa Pana Jezusa tak naprawdę.

Jeżeli miałbym powiedzieć coś o takim moim powołaniu do ewangelizacji jeszcze, jak właśnie myślałem, czym się tutaj podzielić u ciebie, to to jest taki temat, który gdzieś tam wraca w moim sercu i wiem, że Pan Bóg chce, żeby się tym dzielić, że to powołanie do ewangelizacji jest bardzo ciężkim powołaniem.

Ja jakoś biorę udział w formowaniu ludzi do ewangelizacji, bo my przygotowujemy przed letnicą takie rekolekcje, gdzie przyjeżdżają ludzie z całej Polski, często ci, którzy nigdy nie ewangelizowali, ale nagle Pan Bóg ich gdzieś tam poruszył, powołał do tego, aby głosili.

I widzę, że Pan Bóg powołuje do ewangelizacji bardzo wiele ludzi.

I to jest coś, o czym trzeba mówić, że jeżeli Pan Bóg cię powołuje do głoszenia,

to kiedy idę i głoszę, to Pan Bóg wlewa we mnie tak wielką radość i tak wielki pokój, jakiego nie jestem w stanie doświadczyć, jakiego nie doświadczam nawet często i na modlitwie osobistej.

To właśnie kiedy to zrobię, to nagle Pan Bóg wlewa ogromne błogosławieństwo i pokój w moje serce, które nie jestem w stanie z niczym innym porównać.

Jak wielkie błogosławieństwo i wielki pokój i jak wiele łask nagle doświadczamy i jak Pan Bóg wlewa w nas ogromne doświadczenie pokoju właśnie kiedy głosimy Ewangelię.

Dlatego, że widzieliśmy już na początku, kiedy Pan Bóg nas powołał do ewangelizacji,