Mentionsy

15 maja minęła rocznica śmierci Andrzeja Chciuka, najbardziej znanego pisarza polskiego w Australii, a raczej z Australii, bo współczesna Polonia australijska, jeśli, to zaledwie o nim słyszała, gdy w Polsce powstają doktoraty i ukazuje się kolejne wydanie Atlantydy.

Atlantyda to również książka, od której zaczęła się moja przygoda z Chciukiem.

Trwa nieprzerwanie od 1991 roku i zaowocowała biografią pisarza oraz monografią kabaretu literacko-satrycznego Wesołaku Kabara, którego Chciuk był wespół z Barbarą Szenkel, współtwórcą.

Rodzina pisarza ochrzciła mnie mianem Chciukologa.

Chciuk był także poetą, krytykiem literackim, publicystą, felietonistą, autorem licznych artykułów, laureatem nagród.

Naprawdę działały takie organizacje społeczne jak Związek Polaków i Związek Polski, Polska Macierz Szkolna, Polskie Koło Kulturno-Artystyczne w Melbourne, wspomniany już Kabaret Wesołaku Kabara, Teatr Ogniwo, Zespół Taneczny Polonez i wiele innych, o których wspomina Andrzej Chciuk.

Jak z powyższego wynika, rzeczywistego materiału jest w emigranckich powieściach Andrzeja Chciuka więcej niż przeciętny czytelnik czy krytyk mógłby przypuszczać.

I choćby tylko dlatego dla tych pięknych opisów nas samych z przeszłości należy się Chciukowi pamięć potomnych.