Mentionsy

Jednym z takich ludzi był profesor Antoni Kępiński.

Antoni Kępiński, lekarz psychiatra.

Profesor Antoni Kępiński to jedna z najważniejszych postaci polskiej psychiatrii.

Kępiński przez lata pracował w Collegium Medicum UJ, pracował tam po wojnie.

Nie przeszkadzało to jednak w tym, że pacjenci tak kochali to miejsce i ten gabinet Kępińskiego, nazywając go bardzo często po prostu leczniczą norą.

Było tam tym bardziej swojsko, że profesor Kępiński nosił się w sposób, który likwidował, zmniejszał dystans do pacjentów.

Krystyna Rożnowska, autorka świetnej książki o Antonim Kępińskim, relacjonowała, że typowy strój i wygląd profesora wyglądał

W ogóle wszystkie relacje o Antonim Kępińskim wyglądają trochę tak, jak żywot świętego.

Częściowo jest tak zapewne dlatego, że Kępiński zmarł dość młodo, zmarł w wieku 54 lat, zostawiając po sobie pustkę wśród przyjaciół, wśród znajomych, wśród swoich uczniów.

Kępiński jako nastolatek uczył się w krakowskim gimnazjum nowodworskiego, jednej z najstarszych szkół średnich w kraju, w której murach uczyli się między innymi tacy ludzie jak Jan III Sobieski, jak Joseph Konrad, jak Stefan Banach lub Jan Matejko.

Nauczył się tam też przed wojną Antoni Kępiński.

I Kępiński, nowodworek, skończył z wyróżnieniem.

Co zrobił Kępiński, kiedy dowiedział się, że ma dostać to specjalne, wyjątkowe, złote wyróżnienie?

Była to druga połowa lat 30., kiedy w Europie, w Polsce także rozkwitały różne skrajne ideologie polityczne i te ideologie dopadły też Kępińskiego.

I w 1936 roku doszło do takiej sytuacji, że Antoni Kępiński spacerował, szedł przez Plac Matejki do domu przy Warszawskiej zapewne i został zaatakowany przez prawicowych bojówkarzy.

Pobili go więc bardzo dotkliwie, tak dotkliwie, że kolejne 4 miesiące po tej napaści Kępiński spędził w szpitalu, a później jeszcze przez kilka miesięcy dochodził do siebie w górach.

Wzięto go za komunista, chociaż sam Kępiński żadne polityczne sprawy się przez całe w zasadzie życie nie angażował.

Co robił Antoni Kępiński?

Antoni Kępiński, który był synem polskiego szlachcica, słuchał wykładów z ławek getta ławkowego, manifestując w ten sposób solidarność z innym człowiekiem.

Kępiński, zwykle bardzo cierpliwy, wkurzył się wtedy i zapytał ich.

Druga wojna światowa to w życiu Kępińskiego przede wszystkim wojenna tułaczka.

Więc sam udział Kępińskiego w kampanii wrześniowej polegał przede wszystkim na tym, że wraz z różnymi jednostkami wojskowymi wycofywał się.

Taki los spotkał też Kępińskiego, który kolejne dwa i pół roku miał spędzić w obozie koncentracyjnym Miranda de Ebro.

Kępiński też padł ofiarą bardzo brutalnego pobicia ze strony strażników, ale to też znaczące, kiedy chodzi o charakter Kępińskiego.

Co także ważne i co także pokazuje charakter Kępińskiego, on się tam nie załamał, tylko zajął się pracą.

Kępińskiemu udało się dostać do jednego z transportów, a kiedy trafił do Wielkiej Brytanii, kiedy trafił do Anglii, to postanowił znowu dołączyć do polskiego wojska.

Bo do pilotowania Kępiński kompletnie się nie nadawał.

Kępiński był więc po prostu potrzebny i przyjęto go właściwie z miejsca.

Kępiński mieszkał w zatłoczonym mieszkaniu, bo był to okres, w którym do...

W takiej sytuacji był właśnie Kępiński, ale nie przeszkadzało mu to organizować i przyjmować pacjentów we własnym domu.

A wyglądało to tak, że Kępiński rozsiadał się albo w kuchni swojego mieszkania, albo w jedynym pokoju, który miał do dyspozycji, a jednocześnie drugie z wolnych pomieszczeń oddawał swojej żonie.

Kiedy Kępiński otwierał ten swój domowy gabinet, to ludzie ustawiali się do niego w długich kolejkach.

Kępiński im wtedy pieniądze na lekarstwa, które zapisał, po prostu dawał.

Natomiast Kępiński się nigdy nie dorobił, też dlatego, że nie uważał, by pieniądze były celem jego życia i jego pracy.

Koledzy, przyjaciele musieli przejąć jego budżet, a musieli to zrobić dlatego, że przyszły profesor Kępiński, chociaż nie miał grosza przy duszy i zawsze brakowało mu pieniędzy do pierwszego, to i tak jak cokolwiek dostawał, to wysyłał te pieniądze do rodziców do Polski, tak żeby im pomóc.

Kępiński uznał, że pacjentom trzeba zaufać i że żeby mogli zdrowieć, to muszą żyć w środowisku, które jest jak najbardziej zbliżone do tego, jakie mają w domu.

Piotr Skrzynecki, założyciel Piwnicy pod Baranami, a przyspiewywała pacjentom Kępińskiego jedna z największych gwiazd ówczesnej piosenki, Ewa Demarczy.

Sam Kępiński wtedy jeszcze nie był gwiazdą, choć właściwie pewnie należałoby powiedzieć, że był gwiazdą, ale tylko dla swoich pacjentów.

W 1970 roku młody jeszcze, 52-letni Antoni Kępiński usłyszał diagnozę złośliwego nowotworu.

Kępiński wiedział, że zostało mu niewiele czasu.

Mówiły, że książki Kępińskiego są pisane zbyt luźnym językiem, zbyt prostym, że są skierowane do normalnych ludzi, a nie do naukowców.

Profesor Kępiński nie chciał tego robić.

Część z nich wydano jeszcze za życia Kępińskiego, część z nich wydano dopiero po jego śmierci.

Pewnego dnia odwiedził go ksiądz Józef Tischner, który chciał go przekonać, chciał go pocieszyć, chciał pocieszyć Kępińskiego, powiedział mu, idziesz drogą wydeptaną.

Na co Kępiński spokojnie popatrzył i odpowiedział,

Antoni Kępiński nadzorował bardzo szeroko zakrojone badania nad...

Maria Orwid, Roman Leśniak, jeszcze kilkoro innych, którzy pracowali razem pod nadzorem Antoniego Kępińskiego.

W czym ważne jest to, że zespół Kępińskiego nie tylko badał ten syndrom obozu koncentracyjnego, to PTSD, ale także odkrył tam różne rzeczy, które były kontrintuicyjne.

Kępiński, sam Kępiński mówił o tym, że taki syndrom poobozowy to jest po prostu otwarta rana na duszy człowieka.

Z tym, że samemu Kępińskiemu na tym jakoś specjalnie nie zależało, bo dużo bardziej niż na nagrodach i międzynarodowym uznaniu zależało mu po prostu na jego własnych pacjentach.