Mentionsy

Pierwszą postacią, o której wspomniałam, jest Tadeusz Kościuszko.

Jak spytamy kogokolwiek, kim był Tadeusz Kościuszko, właściwie każdy powie, że był wybitnym żołnierzem, że walczył o niepodległość Stanów Zjednoczonych.

Tadeusz Kościuszko, który urodził się w 1746 roku, był inżynierem wojskowym, generałem lieutenantem Wojska Rzeczypospolitej Obojga Narodów, brevet generałem Brygady Armii Kontynentalnej w czasie wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych.

Tymczasem Kościuszko należał do tych inżynierów wojskowych, który wprowadzał, implementował najnowsze wzorce fortyfikacji kleszczowej.

I tyle postarajmy się zapamiętać, że pod tym względem Kościuszko jako inżynier wojskowy miał coś zupełnie nowego do zaoferowania.

Ktoś taki jak Kościuszko, znakomicie wykształcony inżynier wojskowy, był Jeffersonowi niezwykle przydatny.

Właściwie wszystkie bitwy, które były prowadzone w oparciu właśnie o te fortyfikacje kleszczowe, bitwy, w których brał udział Kościuszko, były bitwami wygranymi, co oczywiście budowało jego prestiż i rozpoznawalność.

Największym wyzwaniem, które otrzymał Kościuszko i uznaniem dla jego wiedzy też, była budowa twierdzy West Point.

Kościuszko mógł od tego momentu prowadzić żywot bogatego amerykańskiego farmera.

Co więcej, Kościuszko spisał testament, którego wykonawcą był potem prezydent Jefferson, w którym cały swój majątek przeznaczył właśnie na kontynuację tego wielkiego dzieła stopniowego znoszenia niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych.

Kościuszko stwierdza, że w zasadzie powstanie jeszcze nie jest gotowe, jeszcze jest za wcześnie, jeszcze nie teraz.

Kościuszko rusza w stronę Krakowa.

Generał Kościuszko przyjechał!

Kościuszko do Krakowa przyjeżdża.

Ma zebrać urzędników miejskich i ludwczystek, bo tam mu będzie oświadczona wola narodu i będzie mu prezentowany jaśnie wielmożny pan generał Kościuszko, naczelnik narodu.

Kościuszko.

Wyjąkałem i ja, Kościuszko, bo mi język skołaczał ze strachu.

Stałem skostniały i nic już nie widziałem, nie słyszałem i dopiero straszliwy krzyk, wydany przez całe zgromadzenie, jakoby jednym głosem wołające, niech żyje Polska, niech żyje Kościuszko, przywróciło mi zmysły.

Ja, Tadeusz Kościuszko, przysięgam w obliczu Boga, całemu narodowi polskiemu, iż powierzonej mi władzy na niczyj prywatny ucisk nie użyję, lecz jedynie jej dla obrony całości granic, odzyskania samowładności narodu i ugruntowania powszechnej wolności używać będę.

Bezpośrednio po przysiędze Kościuszko zabrał się do roboty.

Ale jak wzywa Kościuszko, współobywatelki, co też w tamtych czasach było pojęciem, można powiedzieć, zupełnie zaskakującym, prosi je o współpracę i o wsparcie wielkiej sprawy, bo jest to wspólna sprawa.

Następnie Kościuszko na czele niezbyt licznej armii, tam było około 1000 osób na początku, potem dołączały kolejne...

Ruszają do obozu pod Bosutowem, gdzie Kościuszko zakłada obóz warowny.

Kościuszko decyduje się na...

Niestety w trakcie bitwy dwóch dezerterów dociera do Krakowa i podnosi larum, że bitwa jest przegrana, że Kościuszko poległ.

Następnego dnia tą samą bramą floriańską wjedzie do Krakowa Kościuszko.

Wygrana bitwa jakże potrzebna moralnie insurekcji kościuszkowskiej.

Jak wspomniałam, następnego dnia przybywa do Krakowa Kościuszko, jedzie na Wawel, tam odbywa się nabożeństwo.

Tego samego dnia Kościuszko wyjeżdża z Krakowa do obozu pod Bosutowem.