Mentionsy

Jakby takie oszukiwanie się, cały czas odnajdywanie tych skrawków nadziei, że ten Trump to jednak on będzie na zbroń, że on będzie sojusznikiem, ale w końcu na przestrzeni tych miesięcy tego roku wydaje się, że elity europejskie, ci głównie gracze, no coraz bardziej do nich docierało, że to jest na bardzo poważnie, że Europa jest w bardzo trudnej sytuacji, bo jest sama.

Ale przez cały ten rok jednak przywódcy państw członkowskich, i tu symbolem jest i Macron, ale chyba najbardziej Aleksander Stubb, prowadzili z Trumpem, czyli prezydent Finlandii, no jednak taką właśnie niegodną i estetycznie bardzo nieprzyjemną grę przymilania się i łechtania jego ego w najbardziej kuriozalny sposób.

20 stycznia oczywiście i objęcie urzędu przez Donalda Trumpa.

Polityka, brak zgody na użycie uzbrojenia do głębokich ataków w Rosję, w związku z czym Ukraińcy już wiedzieli, że po Bidenie niczego nowego się spodziewać nie mogą, więc liczyli, że Trump nieprzewidywalny.

Też pamiętali, że Donald Trump był tym prezydentem Stanów Zjednoczonych.

Dopiero Donald Trump, mimo różnych tam zawieruch, jakie były, prawda, w związku z

No pamiętamy, śledztwem w sprawie syna Joe Bidena i tak dalej, to jednak akurat Ukraińcy to pamiętali dobrze i liczyli, że być może znowu właśnie będzie Donald Trump takim nieprzewidywalnym, ale pozytywnym elementem.

Znaczy jeszcze pracowali zanim Donald Trump nawet został wybrany prezydentem, oni już jakby przewidując.

To bym chciała, żebyśmy przy podsumowaniu Europy do tego wrócili, na ile ta strategia zmiękczania Trumpa miała sens.

Donald Trump jest kluczowym elementem gry niezależnie od tego czy lubimy czy nie.

Ale to była taka gra, która właśnie miała przygotować Zelenskiem, no i ich zdaniem Zelenski wkroczył, po pierwsze bezsensownie liczył na swój angielski, bezsensownie liczył na to samo, znaczy myślał, że w grze z Trumpem wygra po prostu, że ogra Trumpa, bo Volodymyr Zelenski jest podobny jak sam Donald Trump, zakochany w sobie, jest przekonany, że no, że właśnie, że radzi sobie w każdej sytuacji, zresztą przyzwyczajony przez lata wojny.

Jakie są stawki, jak różna jest postawa Donalda Trumpa i jednak to dobrze, że to było dla nas szokujące.

Generalnie tak, bo to był ten pierwszy moment, kiedy Donald Trump pokazał w co gra, w co on gra.

Donald Trump jest jednym, no nie jest jeszcze taki jak Viktor Orban, nielubiany, ale jest jednym z bardziej nielubianych polityków.

I teraz podsumowując już całość w kolejnych krokach, zaczynaliśmy coraz lepiej rozumieć transakcyjność tej nowej polityki, zwrot ku Chinom tej polityki, sposób komunikowania Donalda Trumpa, czyli uczyliśmy się nie zwracać uwagi na każdy jego tweet.

Ale nie za Trumpa, tylko w ogóle to już wcześniej.

Więc trend głęboki, o czym ty zawsze mówisz, na pewno jest jakby rozluźniania się tego sojuszu transatlantyckiego, no ale Trump nie jest jakby Ameryką, to znaczy jest jedną z twarzy Ameryki.

Trump był przekonany, że w dwa tygodnie zakończy wojnę i na Alasce już do tego dojdzie.

To znaczy jest coś, jakiś kwit, który zadowolił politycznie Donalda Trumpa.

Kto ma czerpać energię, to to bym podkreśliła, ale że wydaje się, że te rozmowy są naprawdę teatrem pod Donalda Trumpa, żeby miał poczucie, a druga rzecz,

To to, o co wspomnieliśmy, że w samej MAGA już widać pęknięcia, czyli że Trump będzie słabą.

Donald Trump, znaczy to nadal będzie narzucać, ale jednak w jego ekipie widać te pęknięcia.

A Marco Rubio, czyli sekretarzem spraw zagrań dyplomacji, który no tutaj ma bardziej pozycje klasyczne republikańskie, chociaż jest bardzo lojalny i wierny wobec Trumpa, no ale w każdym razie no to są już takie gry jak moi bratankowie, to znaczy...

No ale to nie wystarczy, to znaczy Trump jakby cały czas mówi, nie chcecie?

No i Meloni, która być może nawet robiła to trochę pod Trumpa, żeby mu się przypodobać.

Mają strategię, że nie ma co zniechęcać Stanów Zjednoczonych, bo musimy ich tu mieć jak najdłużej, ale jakby takie oszukiwanie się, cały czas odnajdywanie tych skrawków nadziei, że ten Trump to jednak on będzie na zbroń, że on będzie sojusznikiem, ale na przestrzeni tych miesięcy tego roku wydaje się, że elity europejskie, ci głównie gracze, no coraz bardziej do nich docierało, że to jest na bardzo poważnie, że Europa jest w bardzo trudnej sytuacji, bo jest sama.

Ale przez cały ten rok jednak przywódcy państw członkowskich, i tu symbolem jest i Macron, ale chyba najbardziej Aleksander Stubb, prowadzili z Trumpem, czyli prezydent Finlandii, no jednak taką właśnie niegodną i estetycznie bardzo nieprzyjemną grę przymilania się i łechtania jego ego w najbardziej kuriozalny sposób.

To znaczy, że jako Europejczycy też potrzebujemy mieć poczucie, że jesteśmy pewni siebie, że jesteśmy sprawczy i że nie musimy po prostu na kolanach ciągle za Trumpem.

Oczywiście bez poparcia teraz Donalda Trumpa trudno jest wygrać komukolwiek wybory, ale z drugiej strony to spektrum polityczne w ramach nawet większości republikańskiej jest bardzo duże.

Tylko teraz partia europeo-angielska może odzyskać sprawczość w 1926, ale w 1925 była totalnie podporządkowana Trumpowi.

Tam są bezpieczniki, żeby chronić trochę przed Trumpem Europę.

Tak, ale czy gdyby Europa... No właśnie, czy z Trumpem nie jest tak jak z Putinem, że lepiej okazywać siłę, nawet jeżeli to będzie symboliczne i pewną hardość ponad miarę, bo to jest właśnie coś, co działa.

Więc do tej pory Unia jednak prowadziła taką politykę ugodową bardzo wobec Trumpa.

Więc ci liderzy są... I to doskonale też wie Trump, jak słaba jest legitym.

Dlatego, że oprócz tego, że Ukraina była pod ogromną presją dyplomatyczną Stanów Zjednoczonych, żeby się złamać, bo w zasadzie Donald Trump cały czas próbuje złamać Ukrainę i w zasadzie twierdzi, że to Ukraińcy są przeszkodą.

Trzeba pamiętać, że od początku kadencji Trumpa mniej więcej średnio, dwukrotnie zwiększyła się intensywność bombardowań Ukrainy.

I to jest jakby taka dziwna korelacja, nie mówię o układzie Trumpa z tym, ale po prostu Władimir Putin ewidentnie wykorzystuje... Ale również dlatego, o czym powiemy, że słabnie też on, ale podsumowując jeszcze Ukrainę.

Putin w ogóle nie rozumie, bo ma inaczej skonstruowany system władzy, a Donald Trump też tego nie chce zrozumieć, że cokolwiek by nawet wymusił na Volodymyrze Zelenskim, jakikolwiek dokument, po prostu Volodymyr Zelenski z nim nie wróci do...

Znaczy ma gadać, ale żeby się nie dogadać i po prostu dać sygnał dla Donalda Trumpa, który najbardziej na to naciska.

Znaczy nie, dokładnie, to już kiedyś też chyba o tym rozmawialiśmy, że z kolei Volodymyr Zelenski to chytrze wykorzystał tą presję na wybory, przerzucając na Trumpa mówili, to okej, zrobię wybory, ale zapewnij mi bezpieczeństwo, zagwarantuj bezpieczeństwo.

Sami sobie wytrąciliśmy, mówiąc językiem Trumpa, karty.

Ale wydaje mi się, że polska prawa to jest ciągle podzielona już na tych, którzy rozumieją, jak kluczowe jest wsparcie dla Ukrainy, ale też na tych, którzy z powodów ideowych ciągle widzą ten sojusz z magą Trumpa jako kluczowy.