Mentionsy

W waszym raporcie pojawia się słowo biedańsk i ten biedańsk powiedzmy od razu wciąż jest bardzo ludny.

Jaki obraz powinien się nam jawić przed oczami, kiedy słyszymy biedańsk?

Powołaliśmy do życia biedańsk tak naprawdę po to, żeby właśnie opowiadać o problemie skrajnego ubóstwa.

Bo gdybyśmy osoby, które dotyka skrajne ubóstwo, przeprowadzili do takiego biedańska, to byłoby to największe miasto w Polsce nadal pomimo tego spadku.

Więc Biedańsk pozwala nam opowiadać tą historię tak, żeby była ona nam trochę bliższa, żeby pokazywała tą skalę, bo jeżeli otworzymy drzwi do tego Biedańska, to zobaczymy, że no właśnie jest tam nadal niemal 2 miliony ludzi, ale zobaczymy jak one nie żyją, zobaczymy z czym się stykają, zobaczymy co jest...

problemem, w jakiej skali, kogo ona dotyczy i przede wszystkim przeczytamy tam historię ludzi, których ta bieda dotyka, a historie w biedańsku są bardzo prawdziwe.

Proszę nam dać próbki takich historii i spróbujmy tak szybko opisać właśnie kto i jak żyje w tym biedańsku.

Jak wygląda codzienność biedańska?

W Biedańsku mieszka około 360 tysięcy dzieci, około 400 tysięcy seniorów.

Takie historie, które możemy w Biedańsku usłyszeć, to na przykład historia pana Leona, który ma 69 lat.

To są na przykład historie, które właśnie dotyczą często dzieci w Biedańsku.

No ale jeśli się uwzględni siłę nabywczą, czyli poziom cen w naszym kraju, no to sąsiadujemy z takimi krajami w tym zestawieniu jak Hiszpania czy Nowa Zelandia, a nawet Japonia, więc na pewno nie jesteśmy krajem, w którym taki ludny biedańsk nie jest powodem do wstydu.