Mentionsy

To jest książka Henry'ego Kissingera, Przywództwo.

Nie wiem, czy tęsknotę... Ale przypomnijmy, że Kissinger pisze o politykach współczesnych.

A czy Henry Kissinger był skutecznym przywódcą?

To był okres wojny wietnamskiej, która między innymi dzięki właśnie negocjacjom prowadzonym przez Kissingera i jednym z bohaterów jego książki,

Kissinger był wynalazcą takiego odmiennego typu dyplomacji, mianowicie dyplomacji wahadłowej.

Natomiast nie do końca bym się zgodził z tą niepopularnością Kissingera.

Ma pan rację również, jeśli chodzi o postrzeganie Kissingera przez część nazwijmy to lewicowej opinii publicznej.

Wedle Kissingera była to próba takiego drastycznego nacisku na rozmówców wietnamskich, iżby zgodzili się w końcu na porozumienia pokojowe, a negocjacje w tej kwestii toczyły się bardzo długo.

To oczywiście docierało do nich i przyczyniło mu wielu wrogów i między innymi dlatego Kissinger

Wróćmy jeszcze na chwilę do tej niechęci lewicy, do Kissingera.

Bo ja pamiętam nawet, kiedy Kissinger zmarł, no to te nekrologii, powiedziałbym, pisane mu w mediach społecznościowych, a zmarł całkiem niedawno, w wieku stu prawie lat, czy chyba stu lat.

Proszę wziąć pod uwagę, że świat od czasów chwały i glorii Kissingera do jego śmierci jednakowoż bardzo się zmienił.

Również tymi zarzutami Henry Kissinger.

Wietnamczyk jej nie przyjął, ale Kissinger oczywiście tak.

Korzystali z szerokich znajomości Kissingera w kręgach międzynarodowych.

Chcę tylko dodać, że Kissinger był intelektualistą.

Oczywiście we współczesnym świecie i także w czasach Kissingera nie brakowało przywódców, polityków, wybitnych osobistości, którzy kończyli najlepsze uczelnie.

A Kissingera zdecydowanie tak.

Ponieważ Kissinger pochodził z tego samego backgroundu, to tutaj bardzo dużą wagę przywiązuje i ma wiele ciepłych słów do polityków, którzy prowadzą jak gdyby politykę merytokracji, wywodzą się nie tyle z klas wyższych,

Kissinger tutaj wyróżnia coś, co nazywa dwiema osiami w praktykowaniu przywództwa.

To brzmi trochę za wile, ale jeśli się przeczyta książkę i drogę życiową bohaterów tego Kissingerowskiego opracowania, to dojdziemy do wniosku, że właśnie oni czerpali z przeszłości

To dotyczy zdecydowanej części tej szóstki liderów, o których Kissinger pisze.

Ową władzę sprawują, że ten taki niezwykle dramatyczny okres I i II wojny światowej to było coś, co Kissinger nazywa właściwie wojną domową Europejczyków.

Kissinger to ujął, uważam, w niezwykle lapidarne, a jednocześnie znakomity sposób.

Jak Kissinger go definiował.

I bohaterka tej książki Kissingera, Margaret Thatcher, przecież zaczynała od tego, iż odbudowała pozycję Wielkiej Brytanii, bardzo poważnie naruszoną,

To samo dotyczy też premiera Singapuru, Lee Kuan Yew, który objął rządy w niewielkim przecież kraiku wielkości Warszawy, albo jak Kissinger pisze, połowy Chicago.

Tu Kissinger wspomina, i to jest bardzo ciekawe, że ta jedna trzecia Singapurczyków to byli Chińczycy, pozostałe dwie trzecie to Hindusi i Malajowie.

A czy sam Kissinger był demokratą?

Więc prawa, które napotkała ta rodzina i również sam Kissinger w Ameryce, możliwość kariery życiowej, studiowania,

I na pewno też bardzo wpływało na osobowość Kissingera.

Tutaj Kissinger określa go

Ja również bardzo pokornie postaram się nie zgodzić z Kissingerem.

I tutaj Kissinger przytacza jedną anegdotę, mianowicie, która wcale nie świadczy o pokorze Adenauera.

Wtedy tak, prezydent Wietnamu Południowego rzeczywiście mógł być, Kissinger mógł mieć na myśli.

Jak państwo wiedzą to dzięki Kissingerowi no i potem Nixonowi te lody między komunistycznymi Chinami a Stanami Zjednoczonymi zostały przełamane.

No ale to było dzięki tej słynnej podróży Kissingera, a potem Nixona, utorował drogę swojemu prezydentowi do Pekinu i zawarcia porozumień amerykańsko-chińskich.

Kończył Sorbonne, jest historykiem, więc tym bardziej ciekawi Kissingera.

Tego rodzaju anegdoto o każdym z bohaterów książki Kissingera, jak również o nim samym, jest oczywiście mnóstwo i dzięki nim między innymi stał się tak powszechnie znanym i uznawanym i tak popularnym, niezależnie od krytyki, która

Bardzo dziękuję panie ambasadorze za tą rozmowę, a państwu polecam książkę Kissingera o przywództwie.