Mentionsy

W 1873 roku trafia na Ponape w Karolinach i tam do ruin kamiennego miasta Nan Madol.

Zarówno ze względu na swój kształt, swoją formę bardzo specyficzną, bo nie jest to atol, a tam w większości te wyspy są to atole koralowe, ale jest to solidna wyspa z niezłymi górami w centrum, ale też ze względu na kamienne miasto Nan Madol, które znajduje się u południowo-wschodnich wybrzeży wyspy i które właściwie do dzisiaj stanowi zagadkę archeologiczną, bo mimo licznych hipotez dotyczących tego, kto to miasto zbudował, hipotez, które stawiali nawet sami mieszkańcy,

który przez jakiś czas dobrze działał, ale w pewnym momencie mieszkańcy zaczęli być traktowani źle przez tych panów z Nan Madol i zbuntowali się i ostatecznie ruiny objęte tabu przetrwały puste do XIX wieku, kiedy tam ostatnie obrzędy się odbywały, no i potem zupełnie opustoszały.

A ruinami Nan Madol to jest znowu pomysł, który się pojawia, ale nie wiadomo jak długo przetrwa, więc podobnie jak kamienne kolosy z wyspy wielkanocnej ruiny Nan Madol są dalej zagadką Pacyfiku czy tajemnicą Pacyfiku.

Ruiny Nan Madol po wschodniej stronie Ponape składają się z kamiennych budynków, które cechują się baśniową wręcz starożytnością.

Czyli ma Kubary tę żyłkę badacza, opisuje ruiny Nan Madol.

Wiemy, że wykopał z tak zwanych grobów królewskich, saudelerów, tak jak je się nazywa dzisiaj w Nan Madol.

To trzeba pamiętać, że gdzieś tam na rafach koralowych atolu Dżaluid znajdują się kości wydobyte z grobów z Nan Madol.

Co ciekawe, w wielu publikacjach dotyczących Nan Madol, a nawet w opiniach ludzi, którzy tam pracują, na miejscu, pojawia się taka uwaga, że być może w tych grobowcach coś się znajduje, ale nie będziemy tego wydobywać, bo to jest objęte tabu.

Nie będziemy otwierać grobów w Nan Madol, ponieważ to jest objęte tabu i to może przynieść nieszczęście.

Niestety to jest taka właśnie bardzo przygnębiająca historia, że właściwie miał w ręku być może rozwiązanie zagadki Nan Madol i to rozwiązanie zostało stracone.

Stroje, broń, naczynia, biżuteria, eksponaty archeologiczne, między innymi z Nan Madolf.

Czy nawet artykuły dotyczące Nan Madol.

Z tego, co mówią jego biografowie, ci, którzy przedarli się przez różne archiwa, to on w Nan Madol, w jednym z grobowców królewskich, urządził sobie ciemnię fotograficzną.

Najstarsze zdjęcia Nan Madol to są zdjęcia Kubarego.

Wydaje mi się, że jedną z takich najważniejszych rzeczy jest fakt, że jako pierwszy właściwie przedstawił taką bardzo precyzyjną mapę Nan Madol i opisał te ruiny w Nan Madol.

Ponape, czyli wodzowie, nie do końca wiedzą, gdzie jest tablica jemu poświęcona, bo warto powiedzieć, że po jego śmierci jego niemieccy przyjaciele plus kilka osób z Polski ufundowało mu na Ponape taką tablicę kamienną, która została postawiona na bazaltowych skałach, jak te, z których zbudowano Nan Madol i ta tablica do dziś jest.

Ja miałem okazję ich zapoznać z nazwiskiem Kubary i uświadomić im, że ruiny Nan Madol, do których czasem wożą turystów, zostały właśnie opisane przez Polaka i że on jako pierwszy stworzył ich mapę.