Mentionsy

W zasadzie ważne były tylko chrzty, bo pamiętamy, że chrzcić może nawet osoba niewierząca i nienależąca do Kościoła, jeżeli ma intencję robienia tego, co robi Kościół, a reszta sakramentów, jeśli się trzymać litery prawa, była nieważna.

To znam, ja nawet powiem, w którym, w którym, o który kościół mu chodziło, gdzie tam słyszano w diecezji takie dźwięki w kaplicy i okazało się, że ksiądz umarł, nie odprawiwszy mszy świętej.

Sakramenty są powierzone, a księża mają je przekazywać tak, jak zarządza nimi Kościół, a nie tak, jak im się chce albo jak oni uważają za słuszne.

I tych sakramentów, jak Kościół uczy, sam sobie nie wymyślił, że te sakramenty Kościół otrzymał od Jezusa Chrystusa.

Że Kościół ma obowiązek dbać, żeby Bóg był pierwszy i żeby Kościół nie został rozbity.

Że Kościół nie jest Panem, ale jest szafarzem sakramentów i że

Cały Kościół dostaje przez te sakramenty łaskę i cały Kościół jest strzeżony przez te sakramenty.

Że zarządzanie łaską sakramentów, którą Kościół dostał, nie oznacza, że przywłaszczamy je i robimy z nimi co chcemy, ale że my się sami stajemy narzędziem Ducha Świętego.

Tak jak w przepowiadaniu Kościół musi zawsze głosić wiernie Ewangelię Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał, tak w gestach sakramentalnych musi zachowywać zbawcze gesty, które powierzył Mu Jezus.

Kondycja moralna, nawet wiara nie ma tutaj znaczenia, jeżeli święcenia są ważne, a szafarz ma intencję robienia tego, co robi Kościół.

Ale uznaje się, uwaga, bo teraz będzie fikołek, uznaje się, że jeżeli ktoś na zewnątrz w swoich gestach i słowach robi to, co ustanawia Kościół, to znaczy, że w ten sposób okazuje również intencję robienia tego, co robi Kościół.

Ale jednocześnie, proszę Państwa, jeżeli ktoś zmienia coś w materii albo w formie, to jest poważna wątpliwość, czy on rzeczywiście chciał robić to, co robi Kościół.

Na różnorodność, która chroni trochę Kościół przed taką sztywnością, przed taką jednolitością.