Mentionsy

Jakoś tak miałem taki, może trochę przed liceum, taki zwrot w stronę Pana Boga, że to mi się wydawało ważne wtedy.

Ja powiedziałem o tym, że nie warto się zatrzymywać, bo chyba każdy z nas zna takie osoby, które są pobożne, mają respekt do Pana Boga, do religii.

My w Pogłębiarce mówimy, że wróć do siebie, a spotkasz tam Boga.

Bo dewocja to jest takie ja do Pana Boga z pominięciem innych ludzi, a często też z pominięciem siebie właśnie.

I w tym jest taka miłość, takie uznanie Boga.

Czy ta nasza prosta modlitwa i takie uznanie wyższości też Pana Boga, to jest takie, które wyniknęło z głębokiej drogi i widzenia głębi i sensu w tej prostocie?

I czy ta modlitwa moja takiego uznania Pana Boga i jakby mojej nicości, tak jak mówiłam,

Można to przeczytać, że ona się podważa, ale można zobaczyć, że może ona się nie podważa, tylko ona tak bardzo widzi wzniosłość tego Pana Boga.

I czujesz takie trochę poczucie winy, a trochę zniechęcenie i to nie do tego księdza, który ci to mówił, tylko na tym budujesz trochę swój wizerunek Boga, kiedy jesteś nastolatkiem, tak?

To jest takie profanowanie aż Pana Boga.

Każdy z nas musi to jakoś osobiście nazwać, osobiście zinterpretować, kiedy tego Pana Boga doświadczam.

Więc samo mówienie, że wtedy doświadczyłeś Pana Boga, to ja też uważam, że to jest za dużo.

To jest opowieść o poddaństwu jakimś, o tym, że my przestajemy iść wewnętrzną naszą i osobistą drogą do Boga.

Jest szansa na jakąś rozmowę, ale pamiętam też taką rozmowę u nas w zespole, że kiedyś tak się stwierdziliśmy, że w ogóle chyba nie powinno się modlić, prosząc Pana Boga.

Bo ostatecznie jeśli modlitwa, a trochę chyba tak jest, że ona, jednym z jej celów ważnych jest takie moje dostrojenie się do Boga, który cały czas dla mnie działa.

I trud, jakiego my doświadczamy, czy powiedzmy problem, w cudzysłowie jeszcze raz, problem, to jest to, że my się tak trochę z tym doświadczeniem Pana Boga albo go sobie nie nazwiemy, nie zauważymy i tak trochę nie zsynchronizujemy, jesteśmy obok i w ten nurt trudno nam wejść.

Ja nie chcę też jechać jakoś po tym wszystkim, ale szanowni Państwo, jeśli każdy z nas czuje, jeśli na przykład jest coś podbite w taki sposób, że Pana Boga używamy

Nie ma oddania się, można się podporządkować, a modlitwa ma mnie prowadzić do Boga, któremu chcę wejść w relację z miłością.

I teraz jak ktoś rysuje taki obraz Pana Boga, który chce czy nie chce, ale musi komuś przywalić, bo się tak wkurzył, bo takie grzechy były,

Bo ten głód takiej transcendencji, czegoś wyższego niż realnego Boga,

Ja uważam, że każdy z nas ma trochę bardziej odkryty, trochę mniej, w różny sposób wyrażany, no ale jak zrobimy z Pana Boga uosobienie lęków naszych, no to wątpię, żeby to była szczera i głęboka duchowość.

Tak, to jest po prostu branie imienia Pana Boga na daremno.

Jesteś bliżej siebie, bliżej innych i realnie bliżej Boga.

Bliżej Boga nie jesteś wtedy, kiedy więcej odmawiasz i myślisz, że jesteś bliżej Boga.

Pobożne w znaczeniu tak zwrócone na Pana Boga.

Tutaj diabeł powiedział na egzorcyzmach ktoś tam, że ta osoba to no... My się trochę elektryzujemy, to jakaś czarna informacja, nie no, ale zadaj sobie takie pytanie potem, czy jakby realnie jest tak, że to ma taki mobilizujący wpływ na to, nie lękowy, tylko mobilizujący na to, że chcesz iść w stronę tego Pana Boga.

Czasami od Boga się uczę tego przyjmowania siebie, czasami sam siebie przyjmuję.

Ja mówię, że łaska to jest aktywna życzliwość Boga w moją stronę.

Dobrość Pana Boga nie jest uzależniona od Jego humorów, czyli że On jest tak samo dobry wobec mnie w momencie, kiedy ja naprawdę zrobiłem złą rzecz, trudną, świadomie, nieświadomie, bardziej chciałem, mniej chciałem, no ale realnie popełniłem błąd.

Żeby człowiek w swoim sercu odkrył Boga i tam już nie mamy dostępu i tam należy zdjąć sandały, bo tam już Ziemia Święta jest.