Mentionsy

Jak to się stało, że pan żony tam zawiózł do tych Turkowic?

I tam mnie zawiózł do tych Turkowic.

Dopiero wtedy przenieśliśmy się do tych Turkowic.

Turkowice to zakład.

Więc tak, z wioski Turkowice wjeżdża się mniej więcej w miejscu, w którym w tej chwili stoi cerkiewka.

Ten budynek najprawdopodobniej został wybudowany w momencie, kiedy przyjechał czar Mikołaj II do Turkowic i to dla niego jakby było takie lokum.

W Turkowicach w tym zakładzie chodziłem ze szkoły podstawowej do pierwszej klasy.

To była jedyna możliwość dotarcia na przykład do Hrubieszowa, czy też w drugim kierunku, z Turkowic.

Czy kiedykolwiek Pani słyszała gdzieś o miejscowości Turkowice?

To gdzie tam o Turkowicach była mowa?

Czyli ta historia do Pani wróciła już w Turkowicach, tak?

W Turkowicach.

Do ósmego roku życia mieszkałem w Turkowicach, potem przenieśliśmy się do takiej miejscowości, Wiszniów, w powiecie hrubieszowskim.

A pamięta Pan, jak Pan opuszczał Turkowice?

A nie tęsnił Pan wtedy za Turkowicami?

I później, po wielu latach, jako dorosły już człowiek, wróciłem do Turkowic, to znaczy w tym sensie, że pojechałem zobaczyć.

Kiedyś spotkałem panią w Turkowicach w tym zakładzie, mieszkającą w tym bloku.

Ona między innymi napisała jakąś książkę na temat Turkowic.

Jak oni tam stacjonowali w tych Turkowicach, jeden z żołnierzy rozpoznał grób swojego ojca, który brał udział w I wojnie światowej.

Z pogotowia opiekuńczego w Lublinie dzięki księdzu Bojko w 1945 roku trafił do Turkowic.

Turkowice przebywał do 1952 roku.

Kiedy prowadziły tamten sierociniec w Turkowicach.

One te dzieci potem, jak już udało im się przywieźć do Turkowic, a to był chyba cud, że zawsze się udawało, i one te dzieci musiały jakby troszkę wygląd zmieniać im, prawda?

Ani jego brat, ani siostra, oj tam Turkowice, oj tamto, oj tamto, a Marek cały czas drąży temat.

Do Turkowic.

Ale kogoś Pan zabrał z tych młodych do Turkowic?

One chcą jeździć do tych Turkowic?

Panie Marku, ale co, jak przyjdzie wiosna, to Pan znowu wyruszy do Turkowic?