Mentionsy

Mieszkał, został przesiedlony, bo mieli bardzo takie eleganckie, luksusowe mieszkania jak na tamte czasy przy ulicy Weteranów.

Bo często jest tak, że spotykamy się z tymi osobami w ich miejscach zamieszkania, czy na przykład w domach pomocy społecznej również.

Też już od dłuższego czasu nagrywamy, rejestrujemy nagrania w technice wideo.

Pamiętam takie zdarzenia zabawne, kiedy z naszym głównym księgowym przegrałam kolejny zakład i zaprosiłam go na tą kawę, bo zwykle o kawę żeśmy się zakładali i kawa była zresztą tania wtedy.

Pan bardzo ładnie opowiedział biograficznie o swoim życiu, ale oczywiście też i potem pytałem go o konkretne kwestie związane z miejscem jego zamieszkania.

Oczywiście są segregatory z konkretnymi projektami, przykładowo ziemieństwo na Lubelszczyźnie, czy segregator dotyczący projektu rzemiosła, czy tajnego nauczania, czy pszczelarstwa na Lubelszczyźnie, to wszystko przez te już dwadzieścia parę lat, co nam się udało wypracować.

Także bardzo łatwo teraz można przy pomocy wstukania, wyszukiwarki nazwiska danej osoby sprawdzić ile razy była nagrywana, jaki jest kontakt do niej, czy jest jakaś kolekcja ikonograficzna, ile te relacje trwają, czy są przepisane, czy są zredagowane, czy zmontowane, czy są publikowane, to wszystko można sprawdzić.

Kolejną ważną rzeczą, którą udało się zrealizować właśnie w tym moim okresie koordynowania, była implementacja tych wszystkich nagrań do systemu Biblioteki Multimedialnej Delibra.

Dzisiaj przelecimy tak z grubsza po takich najważniejszych informacjach, które opisują naszą pracownię, a później przejdziemy do konkretnych projektów, bo taki chyba cel naszego spotkania, żebyście Państwo zobaczyli, jak wykorzystujemy historię mówioną w projektach, w grantach, w różnego rodzaju takich zewnętrznych działaniach.

Spotykamy się po raz drugi, ta część spotkania będzie poświęcona Pana pasji, która jest zarazem Pana pracą, prawda?

To jest dla niego jakiś rodzaj podsumowania życia, tak jakby czuł, że coś się wydarzy niedługo.

Już mniej wchodził na spotkania, nie prowadził już w ogóle zajęć.

Mimo, że w ośrodku już jestem, nie wiem, 13-14 lat, ale przez wiele lat byłam tak jakby bez przypisania do konkretnego działu.

Chyba wtedy zajmowałam się działaniami promocyjnymi, kiedy w pokoju numer dwa znalazłam w magazynku stare fotografie przedstawiające radiocentrum.

Samo dzwonienie do tych osób, proponowanie im nagrania, umówienie tego spotkania, to było też takim przełamaniem, bo raczej byłam taką osobą nieśmiałą, która bała się zadzwonić.

Strych jest takim miejscem, gdzie jeżeli chodzi o historię mówioną, to jestem ja, Ania i Piotr Sztajdel, a pozostałe osoby pracują w innych działach.

poza nagraniami historii mówionej.

Czasem to są telefony przygotowania, chcemy opowiedzieć o tym jak docieramy do osób, które nagrywamy.

Tutaj akurat kolega Tomek Czajkowski nagrał sporo relacji i było takie spotkanie, podczas którego relacje i to, jak zostały już opracowane, bo tutaj Ania Kostrzewska zajmowała się też ich montażem,

Ewentualnie, żeby mogli podzielić się tymi nagraniami ze swoją rodziną.

Zarówno byłem osobą tylko rejestrującą nagrania, gdzie rozmowy prowadzili moje koleżanki i koledzy z biura, z czasem właściwie głównie.

To taki nic przekonania, bądź dla kariery być może to nie moja rola, żeby tutaj to komuś zaglądać w duszę.

Jedną będzie obsługiwał Tomek Czajkowski, drugą Ania.

Bardzo się cieszę, że jestem w tym zespole i że znalazłem tą misję w sobie zbierania tych relacji.