Mentionsy

Coś jednak musi być w tym widoku podejrzanego, zwłaszcza, że ślad ciągnie się aż do drzwi pokoju, który również znajduje się na parterze, a w którym mieszka współwłaściciel mieszkania, 29-letni Pascal.

Jest popołudnie dnia 1 października 2002 roku, kiedy policja łomem wyważa drzwi pokoju Pascala.

ranny Pascal, bardzo szybko znikają.

Lecz nie należy ono do mężczyzny Pascala, ale do kobiety.

Jako że ciało zostało znalezione w podkoły Pascala, a jego samego tam nie było i nie ma, zostaje on uznany za pierwszego głównego podejrzanego.

Po skontaktowaniu się z jego rodziną, policja nadal nie zna jego miejsca pobytu, gdyż rodzice zaprzeczają, jakoby ich syn Pascal miał im cokolwiek powiedzieć o tym, że ma zamiar zniknąć z horyzontu.

Jak się okazuje, rodzice mają tylko jedno takie, a na nim Pascal, ich syn, stoi przy grobie Pima Forteyna, polityka, który zginął w roku 2002, a który przyjaźnił się też z Theo Van Goghiem z podcastu nr 23.

Pracodawca jednak potrafi dodać nowy ślad w sprawie, a mianowicie to, że Pascal w dniu 1 października około godziny 8.30 rano zgłosił telefonicznie swoją nieobecność na stanowisku pracy z powodu choroby, ale obiecał, że następnego dnia powinien się już lepiej poczuć i pojawi się ponownie w banku.

Nadia, 25-letnia studentka, która leżała na dywanie w pokoju Pascala, studiowała medyczną technologię na Szkole Wyższej w Utrechcie.

Pascal był natomiast starszy od Nadii o 4 lata i niczego nie wynajmował, ale mieszkał po prostu w jednej z wielu własnościowych mieszkań, które jego rodzice kiedyś zakupili.

Pascal wychował się w normalnej, standardowej rodzinie, tyle że finansowo radziła sobie ona lepiej niż te przeciętne.

Dzieci z klasy omijały go szerokim łukiem, a szkoła jak to szkoła stwierdziła, że to Pascal potrzebuje pomocy i musi pójść na terapię.

Sam dom, w którym mieszkał Pascal i Nadia, został zakupiony za około 230 tysięcy hyldenów, czyli jakieś 104 tysiące euro.

Pascal jest oceniany jako inteligentny, ale zbyt pewny siebie i ponad wszystko dziwny.

Pascal miał także wyraźne negatywne zdanie na temat obcokrajowców i sympatyzował z prawicowymi opiniami.

W roku 1994 Pascal został jako zawodowy żołnierz wysłany do Bośni, skąd wrócił po 6 miesiącach i niezwłocznie podjął też decyzję o odejściu z wojska.

Pascal zamieszkuje w jednym z domów swojego ojca, który jest w jednym procencie przepisany na niego i w jednym na jego siostrę.

Jednak kiedy dołączają do niego współlokatorzy latem roku 2002, czynsz ci ludzie będą oficjalnie płacić rodzicom Pascala.

Jednak w jakiś tam sposób Pascal uznaje nową współlokatorkę za ciężką do życia.

Tydzień po jednej z dyskusji, która na owe tematy Nadia przeprowadziła z Pascalem, dziewczyna wstaje rano i ma zamiar wybrać się ze swojego poddasza na dół domu,

Zanim to wszystko zostało usłyszane przez znajomą, Nadia zdążyła jeszcze jasno i klarownie, tak jak to była w zwyczaju robić, zakomunikować Pascalowi, który niestety już był w stanie nietrzeźwym na tej porze,

A Pascal bardzo szybko irytował się tym, kiedy kobiety miały własne zdanie.

Pascal przeciąga dziewczynę do swojego pokoju i, nie zacierając nawet żadnych śladów, zabiera klucze do auta Nadii i odjeżdża nim w siną dal, zahaczając jednak najpierw o dom rodzinny w mieście Amersfoort, oddalonym od Utrechtu, o 13 minut jazdy pociągiem Intercity.

Najlepsze odkrycie dla funkcjonariuszy jest jednak to, że w tym budynku pracował również Pascal, który obecnie jest ciągle poszukiwany.

Do tego jest udowodnione, że Pascal jako wojskowy umiał się tą bronią posługiwać, bo przeszedł odpowiednie szkolenia.

A gdyby jeszcze tego było mało, to w domu Pascala odnalezione zostają naboje pasujące do owego karabinu maszynowego.

Od rodziny Pascala policja nie ma szans się za dużo dowiedzieć, ciągle cię bowiem utrzymują, że nie wiedzą co się z ich synem stało.

Okazuje się bowiem, że Pascal uciekł poza granice swojej ojczyzny i ukrył się w pewnym przepięknym kraju miodem i mlekiem płynącym.

Pascal przebywał już tam parę miesięcy i tak mu się to życie spodobało, że planował poślubić pewną Polkę, którą zapoznał przez internet jeszcze zanim uciekł.

Policja bardzo chciałaby dotrzeć do Pascala, więc zakłada nadajnik w aucie ojca mężczyzny.

Posłuchują jednak dalej i dowiadują się, że Pascal będzie potrzebował do tego ślubu z Polką swojego aktu urodzenia.

Poza tym razem z ojcem Pascal planuje też sprzedać dom w Wirtsingel, więc muszą się razem udać do notariusza.

Pascal musi się więc pojawić w Holandii, jeżeli chce załatwić wszystkie te sprawy i musi się też wybrać do miasta Houda.

I tak właśnie Pascal wpada w ręce policji.

Jednak kiedy Pascal zostaje aresztowany, nie przydaje się zbytnio funkcjonariuszom.

Zresztą Pascal zachowuje się, jak to się mówi po holendersku, tak szalenie jak drzwi.

Śledczy będą wspominać pewnie z jakimś negatywnym uczuciem, jak Pascal nie reagował podczas przesłuchań na żadne zadanie przeznych pytanie, a dodatkowo położył sobie głowę na ramionach opartych o biurko i tak egzystował.

Nie zapomnę też pewnie, jak to biurko musieli wynosić, żeby zmusić Pascala do siedzenia prosto.

Jego rodzice w ciemni niebici szybciutko przypisują wszystkie prawa Pascala do 1% posiadłości w Zwirtsingel oraz innego domu wartego o 200 tys.

Więc Pascal na ten moment nie ma już nic w swoim posiadaniu, a co ważne, bo przecież mogłoby się zdarzyć, że ktoś mógłby chcieć jakieś odszkodowanie w przyszłości dostać za popełnione czyny.

Psychiatrom nie udaje się jednak tak łatwo ocenić osobowości mężczyzny, czy też jego zaburzeń, bo Pascal, pomimo tego, że akurat w tym okresie na dworze panują 30-stopniowe upały,

Jednak czy Pascal przebywał w Srebrnicy i czy sam z nudów robił głupie rzeczy, tego nie wiadomo.

Kolejną była stara pralka w domu Pascala, którą Nadia chciała zastąpić nowszym modelem, który zresztą notabene miała nawet w swoim posiadaniu.

Na te wszystkie prośby Nadii Pascal się niestety nie zgadzał, a pamiętajmy, że Nadia mieszkała tam raptę parę tygodni, dziwne więc było, że tak bardzo sobie już zdążyli nie przypaść do gustu.

Pomimo tego, że jest już chyba jasne, kto zamordował Nadię, rodzice Pascala starają się w każdy możliwy sposób uchronić go przed wymiarem kary.

Rodzice, jak się okazuje, sami bali się Pascala, a co gorsza, miał on nawet zakaz zbliżania się do ich domu rodzinnego w Lewiston.

Widząc brak współpracy ze strony Pascala, sąd wyjaśnia, że mężczyzna wzmacnia tym tylko cierpienie rodziny ofiar.

Czego oczywiście Pascal w ogóle nie przyjmuje do wiadomości.

Pascal nie komentuje oceny sądu.

Swoje zachowanie w centrum psychiatrycznym Pascal wyjaśni później jako robienie tego, o co poprosił go jego adwokat.

Rok 2004 przynosi Pascalowi to, co mężczyzna zasłużył, a jest to według sędziego dożywocie.

Pascal nie ma jednak zamiaru się zgadzać i zgłasza apelację.

Sąd twierdzi, że już nie ma wystarczających dowodów na to, żeby Pascal był uznany za sprawcę śmierci agenta ubezpieczeniowego Antona.

Nielogicznym powodem dla tego braku dowodu jest fakt, że przecież nikt nie może udowodnić, że Pascal w roku 1995 był w posiadaniu tego karabinku, z którego miałby strzelać i do Nadi i do Antona.

A co jeśli, pytanie zadają sobie prawnicy, Pascal ukradł pistolet w roku 1994, potem go zgubił w roku 1995 i znowu odnalazł w 2002?

I pomimo tego, że zasądzono Pascalowi opłatę kosztów, mężczyzna wcale nie ma zamiaru ich spłacać.

To te 800 euro kaucji, które Nadia miała dostać z powrotem po opuszczeniu mieszkania Pascala.

Dodatkowym motywem do niezapłacenia ani centa rodzinie ofiary jest oczywiście najbardziej ważny fakt – Pascal ciągle utrzymuje, że jest niewinny.

Zasącony Pascalowi pobyt w zamkniętej klinice został od roku 2009 czterokrotnie wydłużony z powodu zbyt małej poprawy w resocjalizacji pacjenta.

Pascal zostaje przeniesiony do innej placówki, The Ruiz Whistle, bo w poprzedniej nie osiągnięto zamierzonego wyniku.

Dla Pascala do tej pory nie dało się takiej daty ustalić, bo nie było poprawy w jego zachowaniu.

Jednak już niedługo potem, w roku 2018 Pascal nagle dostaje urlop poza murami kliniki zatwierdzony przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Bezpieczeństwa.

Jedynym warunkiem, jakie mężczyzna dostaje jest to, że nie może się kontaktować z rodziną Nadi, która dowiedziawszy się o urlopie Pascala nie może uwierzyć, że facet, który nigdy nie przyznał się do winy, ani nie przeprosił rodziny ofiar, gotowy jest, żeby poruszać się w społeczeństwie jak wolny człowiek.

A propos odejść, odeszła także w nieznane broń, którą Pascal ukradł, a później zabił swoją ofiarę czy też ofiarę.

Niestety nigdy nie zostaje odnaleziona, a Pascal nigdy też nie mówi, co z nią zrobił.

Pascal jednak nadal jest na wolności na tym urlopie, mieszka i pracuje poza kliniką i nawet przeszedł szkolenie na kierowcy ciężarówki.

Ale jako, że dobrze Pascal się sprawuje i trzyma się ustalonych zasad, możliwe jest, że w roku 2024, czyli w tym gdzieś okresie, nakaz przymusowego leczenia zostanie zawieszony.