Mentionsy

Dlaczego ta decyzja może pogrążyć Keira Starmera i co mówi ona o relacjach między rządem a niepolitycznym korpusem urzędniczym w Wielkiej Brytanii?

Premier Keir Starmer zwolnił najwyższego rangą urzędnika Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Oliego Robinsa, kilka godzin po tym jak dziennik The Guardian ujawnił, że na początku 2025 roku Robins zatwierdził klauzulę bezpieczeństwa dla Lorda Petera Mandelsona, który miał wówczas zostać ambasadorem Zjednoczonego Królestwa w Stanach Zjednoczonych.

Premier Starmer powiedział, że nie wiedział o rekomendacjach urzędu i stracił zaufanie do szefa Foreign Office Robinsa.

I w związku z tym wydał tą pozytywną, pozytywną rekomendację, ale i tu to znowu są zdania podzielone, ale no przynajmniej premier Starmer twierdzi, że po pierwsze nie wiedział o tej warunkowości jakby tej zgody, a po drugie no tym bardziej nie widział akt.

I tak naprawdę to, co pogrążyło poza możliwość wyratowania się z tej sytuacji Mandelsona i teraz pogrąża Starmera, to jest właśnie ten wymiar.

No i stety czy niestety, można powiedzieć z punktu widzenia interesu publicznego stety, z punktu widzenia Starmera czy

I teraz Guardian w ubiegłym tygodniu ujawnia to, co się wydarzyło i Starmer niemal natychmiast po opublikowaniu tego artykułu wrzuca Robinsa pod autobus, jak mówią anglicy.

Niektórzy mówią, że to nie tyle pokazuje błąd polityczny Robinsa, czy błąd profesjonalny Robinsa, ile kompletną demoralizację Starmera i niektórzy przewidują, że to jest coś, co może go jeszcze bardziej pogrążyć.

Wobec Starmera to jest żart.

Co więcej, na tym etapie Robins, w oczach wielu ze swoich kolegów, uchodził za tego sługusa Starmera, który zwalniał mnóstwo urzędników, zasłużonych urzędników służby cywilnej czy służby dyplomatycznej z MSZ-u w ramach tej reorganizacji.

Ale Starmer zamiast wybrać coś, co jest zgodne z etosem, sposobem myślenia służby cywilnej, to znaczy due process,

To super kontrastowało z postawą tej części ściśle politycznej otoczenia Starmera, która widać, że jest rozodrębiana i nie ma pojęcia jaka jest strategia w całej tej sprawie, bo oni już są poza tą fazą, że kierują się jakąś strategią, tylko raczej są reaktywni.

No i na końcu można powiedzieć jeszcze, to przypieczętował wrzuceniem takiego całkiem sporego granatu do tego okopu, w którym siedzi Starmer, w postaci stwierdzenia, ujawnienia informacji, że Starmer poprosił Robinsa, jako szefa tego pionu administracyjnego, o znalezienie roboty dyplomatycznej dla ustępującego wtedy szefa komunikacji, jednego z najbliższych, najbardziej długotrwałych współwarceowników Starmera.

Co w ogóle jest kontrowersyjne na paru poziomach, ale między innymi dlatego, że to byłby klasyczny kopniak w górę, bo ten facet odchodził z roboty dla Starmera, dlatego, że po prostu okazał się nie do końca kompetentny.

Ale Starmer miał zaznaczyć, że Robinsowi nie wolno o tym poinformować własnego, bezpośredniego przełożonego politycznego, czyli ówczesnego ministra spraw zagranicznych Davida Lamiego.

To znaczy niszczy do końca wiarygodność Starmera w oczach służby cywilnej, ale też w jakimś świetle stawia relacje Starmera z jego głównymi współpracownikami.

Pamiętajmy, że w tych filmach Szadlami jest wicepremierem ciągle w rządzie Starmera.

Nie wiem, czy do trumny Starmera potrzebny jest gwóźdź, ale cała ta...

Moja opinia jest taka, że Starmer jest już martwą osobą.

Czyli Starmer ma mandat do sprawowania władzy jako szef największej partii parlamentarnej, a nie jest to taki mandat jak, powiedzmy, prezydenta w Polsce, tak?