Mentionsy

Jeżeli epka Grubego Mielskiego jest tylko rozgrzewką lub jeśli znalazły się tutaj materiały, które są odrzutami z nadchodzącego longplaya, to oznaka tego, że Mielski nadchodzi z klasykiem, albowiem zaraz wracam epę na bitach Returnersów, to miejscami materiał zbliżający się do oceny maksymalnej.

On od razu chwyta za gardło, trzyma w napięciu, a Mielski prowadząc sen storytelling przez kolejne wersy potrafi niezwykle balansować pomiędzy tkliwością, uczuciowością, podniosłością i rapem z krwi i kości.

No i to udało się Mielskiemu zarówno w otwierającym ten album, może mogłem, jak i w całej epce.

No i co zaskakujące przy tych historiach o śmierci, o molestowaniu, o byciu chłopcem doświadczającym dramatów, o ciągle otwartych, nie gojących się ranach z przyszłości, ani na chwilę Mielski nie popada w patos.

Doskonale z tymi zwrotkami komponuje się też śpiewany refren, co też jest zaskakujące, jeśli chodzi o Mielskiego.

Kolejne utwory na całe szczęście nie niosą aż takiego przybijającego przekazu, więc może nie potęgują napięcia, ale Mielski też nie schodzi poniżej wybitnego poziomu.

Statyw, czyli kawałek o tym, jak Mielski stawiał pierwsze raperskie kroki, no to rzecz fantastyczna.

A Mielski pisze bardzo plastycznie już od samego wejścia i przed oczami od razu mamy klip.

Nie wiem, ta wyliczanka jeszcze Mielskiego w CMTB i też jest taka bardzo wholesome i też się sprawdza.

Znowu kolejna rzecz, kolejny aspekt rapu Mielskiego, który działa.

No Mielski jak chce to jest topką i jak się kocha hip-hop to po prostu nie da się go nie lubić.

ale mimo wszystko mnie jako słuchaczowi Mielski i returnersi często kojarzą się z tymi mocnymi bębnami i tymi klasycznymi bęgerami, na których zresztą Mielon doskonale się czuje, więc czemu mieliby tak znowu nie zrobić?

Inaczej zrobiony oczywiście, ale no na początku nie mogłem się skupić na tym co rapują tutaj Mielski z Biakiem, bo cały czas miałem w uszach rapującego Pierota, ale no to jest super bicik także.