Mentionsy

W historii ludzkości jest tylko kilku ludzi, którzy zgromadzili fortuny takie jak Andrew Carnegie.

Carnegie był w pewnym momencie najbogatszym Amerykaninem w historii, ale wcale tam się nie urodził.

Patrząc jak jego ojciec cierpi, gdy błagał o pracę, młody Carnegie zapamiętał to na zawsze, co miało wpływ na późniejszy obrót wydarzeń.

W 1848 roku rodzina Carnegie wyruszyła w poszukiwaniu lepszego życia do Ameryki.

Dało to Carnegie wyjątkową okazję.

Przykuło to uwagę Thomasa Scotta, regionalnego kierownika firmy Pennsylvania Railroad, który zatrudnił Carnegie jako swojego osobistego telegrafistę, a także prywatnego sekretarza za sumę 35 dolarów miesięcznie.

Rozsądny Carnegie wiedział, że to była jedyna okazja i może nigdy się więc nie powtórzyć.

Carnegie widział jak prowadzić skuteczny biznes od wewnątrz.

To później Tom radził jemu inwestować w akcje, które dały Carnegie mu pierwszy posmak wielkich pieniędzy.

Niestety, szybko doszło do wojny secesyjnej i Carnegie został powołany do wojska, ale zamiast walczyć na polu bitwy, Carnegie mógł na tym skorzystać i to dosyć w znaczący sposób.

W tym czasie Carnegie zauważył, że żołnierze wroga mogli łatwo spalić drewniane mosty i że istnieje desperacka potrzeba zastąpienia ich mostami żelaznymi.

Carnegie był naprawdę przebiłym biznesmenem i Keystone nie tylko budowało mosty, ale także posiadali własne huty żelaza, które były potrzebne do budowy mostów.

A będąc właścicielem źródła żelaza oznaczało to, że firma Carnegie, zajmująca się budową mostów, nie byłaby zależna od firm, które wydobywały żelazo dla konkurencji.

I to nie tylko dało Carnegie większą kontrolę nad całym procesem, ale także poprawiło ich marże po wybudowaniu mostu, bo wykorzystywał swoje konekcje w branży kolejowej, żeby zarabiać pieniądze.

Carnegie chcąc się rozwijać ruszył na podbój Nowego Jorku.

Carnegie napisał wtedy do siebie prywatną notatkę, w której obiecał, że za dwa lata, kiedy skończy 35 lat, przejdzie na emeryturę i skupi się na uczynieniu świata lepszym miejscem.

Carnegie wiedział, że musi działać szybko.

Jak można znaleźć w notatkach z historii, w książkach, w tamtym czasie pracowało się 7 dni w tygodniu, więc u Carnegie'ego praca to było 364 dni w roku.

Carnegie w bardzo sprytny sposób podszedł do tego tematu i nie nazywał swojej firmy własnym nazwiskiem, ale nazwiskiem Thompsona, jednego z jego klientów z branży koleiowej.

Carnegie miał nadzieję, że huta nazwana tak na cześć jego klienta sprawi, że ten ich doceni i będzie zdobywał więcej dużych zamówień.

Aby pomóc w prowadzeniu hut, Carnegie zatrudnił wtedy bezwzględnego dyrektora Henry'ego Clay Fricka.

Jako zespół Carnegie i Frick byli potężną siłą, z którą trzeba było się liczyć i chcieli pokazać jak bezwzględni mogą być, wycinając z biznesu swoich konkurentów.

Carnegie i Frick obniżyli jeszcze dodatkowo ceny i w ciągu dwóch lat finanse Duke Ness były w ruinie, nie pozostawiając jej innego wyboru, jak tylko sprzedać ją nikomu innemu niż

Carnegie właśnie zainwestował miliony dolarów optymalizując wydajność Homestead, umożliwiając produkcję większej ilości stali niż jakakolwiek inna.

Carnegie wiedział, że nie powinien przebywać w pobliżu fabryki po obcięciu płac dla 10 tysięcy ludzi, którzy i tak byli sfrustrowani i pracowali w ciężkich warunkach.

Aby pogorszyć sytuację, Frick, który przyjął zamówienie od Carnegie na pomiększenie fabryki, co tak BTW, between the lines, oznaczało jeszcze więcej godzin niewolnictwa, ale na domiar wszystkiego, Frick nie zwiększał dochodów pracowników, a redukował je.

Niestety dla pracowników właśnie Carnegie.

Najgorsze jest to, że Carnegie osiągnął szczyt hipokryzji, bo oficjalnie głosił, że jest za zwiększeniem płaci bezpieczeństwa pracy.

Carnegie był powszechnie nazywany tchórzem za to, że wykorzystywał Freaka jako kozła ofiarnego nie tylko w związku z tragedią, ale także z całą inną brudną robotą, z którą nie chciałoby kojarzone jego nazwisko.

Carnegie zmęczył się biznesem i chciał spędzić czas z żoną i ze swoją córką.

Carnegie, który zbliżał się do 70. roku życia, stał się otwarty na pomysł sprzedaży firmy, którą budował przez całe życie.

Carnegie napisał na skrawku papieru kwotę, za którą może sprzedać firmę.

Charles Schwab, ówczesny wtedy prezes Carnegie Steel, dostarczył Morganowi ofertę.

Morgan kupił Carnegie za 480 milionów dolarów, czyniąc wtedy Carnegie najbogatszym człowiekiem na świecie.

W tym czasie Carnegie całkowicie odciął się od swojego życia biznesowego i poświęcił 100% siebie na służbę światu poprzez filantropię.

Jednym z przykładów jego hojności jest Carnegie Hall, znana nam wszystkim, jedna z najwspanialszych sal koncertowych na świecie.

Jak wspomniałem na początku tego filmu, Carnegie był człowiekiem złożonym.