Mentionsy

Dziś spora część audycji będzie poświęcona osobie Guy Debord.

Guy Debord był francuskim pisarzem, filozofem, filmowcem, myślicielem politycznym,

I ta historia chyba rozpoczyna, nawet na pewno rozpoczyna się od moich lektur Guy Deborda.

I kiedy trafiłem 30 lat temu na Guy Deborda, przeczytałem jego książki bardzo uważnie i na początku XX wieku, w 2006 roku

Napisałem książkę, która się nazywa Ostatni pasaż, w której Guy Debord ważną rolę gra, ważną rolę odgrywa, ale to, że dla mnie taką ważną rolę odegrał, to mało.

I zacząłem się zastanawiać bardzo poważnie wtedy nad tym, kim był Guy Debord i co właściwie znaczą jego książki.

Mateusz Kwaterko, który przeczytał moje teksty, które dotyczyły między innymi Guy Deborda, kiedy przetłumaczył

Społeczeństwo widowiska, on to przetłumaczył trochę inaczej, jako społeczeństwo spektaklu i oferował mi swój przekład z dedykacją, mówiąc, że dziękuję za to, co przeczytał, co ja napisałem o Guy Debordzie, bo chyba rzeczywiście do tego czasu Guy Debord być może kilka osób słyszało, czy kilkanaście o tym nazwisku, ale

Bo okazuje się, że pytanie kim był Guy Debord jest pytaniem coraz nie tylko ważnym, nie tylko to pytanie było ważne 20 czy 30 lat temu, ale coraz zdaje się coraz bardziej ważne.

I postać Guy Ernesta Deborda budzi we Francji podobnie jak w całej Europie

Teoria widowiska czy teoria spektaklu, działania artystyczne, literackie, plastyczne i filmowe oraz sposób bycia zapewniły Guy Debordowi bezkrytyczne uwielbienie admiratorów i bezinteresowną nienawiść wrogów na długie lata.

Guy Debord zapewnił sobie rodzaj czegoś, co jeden z jego interpretatorów we Francji określił mianem niepodważalnej władzy sądzenia.

Dzięki Guy Debordowi odżył w Paryżu średniowieczny karnawał i powstał strumny prób Dantysa.

Guy Debord wcielił w siebie, sobą, karnawałową utopię Michała Bachcina, którego podejrzewam czytał pod koniec życia.

Można powiedzieć w ten sposób, że Debord powiedział już wszystko o społeczeństwie widowiska czy o społeczeństwie spektaklu.

Debord według dziennikarzy intelektualistów, czyli we Francji przede wszystkim, czyli osób podejrzanych, znalazł się w Panteonie i należy go cytować namiętnie i ze czcią.

W jego oczach, w oczach Guy Deborda, dewastatorskich.

Trzeba spojrzeć na tę rzecz, na Deborda, jeszcze inaczej.

Wypada nazwać Deborda klasykiem, specjalistą od wyzyskiwania cytatów bez podawania źródła.

Debord reprezentował we Francji tradycję wielkiej francuskiej bohemy, o której pisano tyle wspaniałych książek.

A wydaje się, że Guy Debord wcielił w jedno te dwie postawy.

Guy Debord w komentarzach do społeczeństwa widowiska stwierdził, że żadne inne wydarzenie we francuskiej historii współczesnej nie zostało bardziej zakłamane.

W latach najważniejszą współczesną interpretację ostrzeżeń i przepowiedni Guy Deborda stanowią niektóre eseje Georgesa Gambela, wielkiego włoskiego filozofa oraz książka Big Mother francuskiego eseisty i muzykologa Michela Schneidera.

Trzeba pamiętać także, że w latach 54-57, czyli blisko 100 lat temu, no 80 lat temu, Guy Debord redagował pismo zatytułowane Potlacz.

Deborda Potlacz fascynował jako dowód na możliwość istnienia innej logiki egzystencji i ekonomii nietowarowej, gospodarki nierynkowej.

Nie wiadomo, czy Debord pożyczył tytuł swojego pisma od łosa, czy też od bataja,

Zresztą kultura filozoficzna Guy Deborda była znaczna i zaskakująca, o czym świadczy mnóstwo ukrytych w jego dwóch książkach o widowisku cytatów.

Guy Debord używał języka bliskiego największym autorom oświecenia francuskiego.

Język Deborda tak różni się od żargonu żurnalistów od lat sześćdziesiątych po dzień dzisiejszy.

Debord nie cierpiał parweniuszy intelektualnych, a rozbuntował się jednocześnie przeciwko rewolucjom kulturalnym w stylu chińskim, kambodżańskim lub sowieckim.

Debord był rewolucjonistą, ale rewolucjonistą konserwatywnym.

Opisywał je 20 lat przed Debordem.

Podobnie jak społeczeństwo widowiska, również komentarze do nich, Debord podzielił na krótkie rozdziały

Guy Debord napisał tak, że w planie teoretycznym nie musi niczego dodawać do tego, co napisał wcześniej, z wyjątkiem jednego szczegółu, za to o dalekosiężnych konsekwencjach.

W roku 1967 Debord rozróżnił dwie rywalizujące ze sobą i przeciwstawne formy władzy widowiskowej.

Debord używał w komentarzach konsekwentnie nazwy Rosji.

Władza widowiskowa wcielona w Europie najbardziej rozparaszyła się według Deborda we Francji i we Włoszech.

Na początku XXI stulecia było widać jasno, że Francja stała się artymistrzynią w wytwarzaniu i stosowaniu przemocy widowiskowej wcielonej i wtedy Debord skazał na historyczne przyczyny francuskiej hegemonii w tej dziedzinie.

Guy Debord napisał w czwartym fragmencie komentarzy do

Guy Debord pisał w komentarzach, że celem władzy widowiskowej wcielonej jest rozmazanie tradycji, historii i pamięci.

Dzięki władzy widowiskowej wcielonej spełniły się, jak powiada Guy Debord, karnawałowo i parodystycznie marzenia o końcu podziału pracy.

Guy Debord stwierdził, że swych tez o nieuchronności globalizacji widowiska zawartych w książce napisanej w roku 67 nie musi zmieniać nic.

Guy Debord, rozpad Sowietów i przepotrważanie się komunizmu postrzegał jako przepotrważanie się władzy widowiskowej skoncentrowanej, by władzę widowiskową wcielono poprzez imitację oraz widowiskową ekspozycję władzy widowiskowej rozproszonej.

Nikt na Zachodzie, tak pisał Guy Debord, nie zastanawiał się nad konsekwencjami tego niespodziewanego wydarzenia medialnego.

Dziwnego człowieka, który nazywał się Guy Debord, który popełnił samobójstwo i był postacią i był osobowością niesłychanie ciekawą, niesłychanie ważną i tajemniczą do tej pory.

Guy Debord.

Names mentioned – Guy Debord, Krzysztof Rutkowski.