Mentionsy

Ilekroć widział twarz Goldsteina, targały nim sprzeczne emocje.

Goldstein wygłaszał swój zwykły, jadowity atak na doktryny partii.

I przez cały ten czas, żeby nikt nie miał wątpliwości, czy im interesom mają faktycznie służyć zwodnicze enuncjacje Goldsteina,

Głuche, miarowe dudnienie żołnierskich butów tworzyło podkład dla bełkliwego głosu Goldsteina.

Co więcej, nie tylko jego widok, lecz nawet myśl o Goldsteinie automatycznie wywoływała lęk i gniew.

Choć codziennie po tysiąc razy z mównic i teleekranów, w gazetach i książkach zbijano, druzgotano, ośmieszano i demaskowano jego teorie jako żałosne brednie, wpływy Goldsteina wcale nie malały.

Chodziły też słuchy o strasznej księdze, kompendium wszystkich herezji, autorstwa Goldsteina, która krąży potajemnie.

Trafił Goldsteina w nos, ale odbił się i spadł na ziemię.

Zdarzało się, że nienawiść Winstona wcale nie była zwrócona przeciwko Goldsteinowi, lecz wręcz odwrotnie, przeciwko wielkiemu bratu, partii i policji myśli.

lecz już w następnej sekundzie jednoczył się z otaczającym go tułem i wszystko, co mówiono o Goldsteinie, traktował jak najświętszą prawdę.

Goldstein zaś, mimo osamotnienia, bezradności oraz wątpliwości co do samego faktu jego istnienia, zdawał mu się złowrogim czarownikiem, zdolnym siłą głosu zburzyć fundamenty cywilizacji.

Głos Goldsteina przeszedł w autentyczne beczenie.