Mentionsy

No, mamy już piąty i ostatni odcinek przygód Zindbada żeglarza Bolesława Leśmiana.

No i tak stałem się w jednej osobie, mówi wójta rabuł do Zindbada, autorem i książką, jestem jedynym wydaniem mych własnych dzieł, jedynym na świecie człowiekiem, którego duszę można każdej chwili odczytać, a się rozumieć przez lupę.

A może to tak byś zajrzał, jeden z marynarzy, tak do Zindbada.

Właśnie do Zindbada pisany jest ten list.

A tutaj ten staruszek jak kot skoczył na barana, na ramiona Zindbada, spiął tymi suchymi nóżkami boki tego rumaka, którym okazuje się był i miał być Zindbad, no i powiedział Dio!

No, oni krzyczeli, żeby przemówił, ale on nawet przemówił, ale jak już tym kwiatem tak jakoś może pewnie zamachał, albo może dotknął każdego, no to oni się wszyscy ożywili, królewna Hryzelda też się ożywiła i zwróciła się do Zindbada z tymi słowy.

Był tam w tym pałacu Zindbada, w którymś z tysiąca pałaców.

Zrozumiał, że nie będzie tatuował poezji wuja Tarabuka na ciele Zindbada Żeglarza, a ponieważ był bezrobotny, no to wuj Tarabuk mianował go kucharzem pałacowym.