Mentionsy

Radio z Charakterem
Radio z Charakterem
21.05.2026 10:10

Radio z Charakterem 21.05.2026 Przemilczane - Joanna Ostrowska

Rozdziały (18)

1. Witamy i przedstawienie

Łukasz Zwoliński witam słuchaczy i przedstawia temat dzisiejszej audycji - Przemilczane.

2. Muzyczna interludia

Podany jest fragment poezji, która nie ma bezpośredniego związku z tematem.

3. Rozmowa z uczennicami o tematach tabu

Rozmowa z uczennicami o powodach przemilczania pewnych spraw i potrzebie tych tematów tabu.

4. Rozmowa z Joanna Ostrowską

Rozmowa z autorką książki Przemilczane o inspiracjach do pisania i tematyce książki.

5. Śniadanie z mistrzynią

Wstęp do rozmowy z Joanna Ostrowską o jej książce i inspiracjach do pisania.

6. Opowieść o Tadeuszu Borowskim

Rozmowa o fenomenie Tadeusza Borowskiego i jego relacjach z Auschwitzem.

7. Analiza książki i jej inspiracji

Analiza książki Przemilczane i jej inspiracji, a także rozmowa o roli historyków w badaniu takich tematów.

8. Zakończenie rozmowy

Rozmowa o przyszłych wydaniach książki i znaczeniu badania przemocy seksualnej w czasie II wojny światowej.

9. Dom publiczny w obozie i pamięć

Rozmowa koncentruje się na domu publicznym w obozach koncentracyjnych, jego roli w przemocji seksualnej i problematyce pamięci. Autor opowiada o swoich badaniach i staraniach o upamiętnienie ofiar.

10. Pamięć i opowieści o przemocie seksualnej

Kobiety i ich doświadczenia w domach publicznych są omawiane, a także problem niepamięci i przekłamania w miejscach pamięci.

11. Stutthof i brak pamięci

Rozmowa przenosi się na Stutthof, gdzie opisana jest brak pamięci i niedostępność informacji o przemocie seksualnej.

12. Empatia i terapia w kontekście przemocy seksualnej

Autor debatuje o potrzebie empatii i terapeutycznej świadomości w kontekście przemocy seksualnej, podkreślając, jak to wpływa na naszą pamięć zbiorową.

13. Klasyka literacka i powidoki

Joanna Ostrowska omawia powidoki malarza Strzemińskiego i podziela się swoimi książkimi pracami na temat przemocy seksualnej i homoseksualistów.

14. Opowieści medytacyjne

Ostrowska podziela się fragmentem opowieści medytacyjnej Antonego de Mello.

15. Szczegóły i poezja

Rozmowa o znaczeniu drobnych rzeczy w życiu i poezji.

16. Historia osobista

Opowieść o relacji z mężczyzną, który zniknął po siedmiu latach więzienia.

17. Historia chomków

Opowieść o chomkach uciekających przed zagrożeniami w lesie.

18. Logika świata

Podsumowanie logiki świata i jego zasad, wskazując na konflikt między zrozumieniem a niepewnością.

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 37 wyników dla "Chomek"

Kiedy chomek dotarł do warzywnika, rozciągnął się płasko na brzuchu i wpełzł między główki sałaty.

– Cicho – szepnął Chomek – jeżeli chcesz żyć.

— Zobaczysz, prędko staniesz się dorosły, jeżeli będziesz taki — rzekł Chomek.

Ziemia jest zatruta, postrzegł go Chomek krótko.

Dwa zwiadowcy śmignęli ponad grządkami groszku, ale Chomek szybko ich zestrzelił.

Posłuchawszy chwilę, Chomek uznał, że jest to krzyk, który może trwać długo.

W rowie było mokro, więc Chomek wstał i zaczął brodzić.

Był to szeroki, długi rów i Chomek postanowił odkryć biegun południowy.

Wreszcie rów się skończył ginąc w ziemi i chomek odkrył biegun południowy całkiem dla siebie.

Nie wolno wchodzić na bagno, pomyślał chomek.

– zawołał Chomek i wzdrygnął się.

A teraz, powiedział Chomek, jestem Chomkiem, który szukał swojego domu przez 10 lat i który właśnie w tej chwili poczuł, że jego dom jest w pobliżu.

Biedny braciszek, myślał Chomek, taki mały i taki głupi.

– odrzekł Chomek, gdy już się trochę uspokoił.

— Ja wcale nie zmyślałem — upierał się Chomek.

Odparł chomek.

— Więc wszystko dobrze się skończyło — powiedział Chomek wesoło.

— Jasne, że nie wolno zmyślać — potwierdził Chomek zdziwiony.

Ten nieszczęśliwy tatuś sądził bowiem, że Chomek nigdy już nie będzie mu wierzył, jeżeli raz nie dotrzyma słowa.

Tak więc Chomek musiał pójść spać o zachodzie słońca.

Chomek postanowił pójść, gdzie oczy go poniosą.

– Chciałbym ich zobaczyć oko w oko schotą mąbą – mruczał Chomek, zbiegając po schodach i wychodząc na podwórze.

Chomek z powrotem ruszył ku miejscu wzbronionemu, na bagno, aby dowieść sobie, że jest samodzielny.

Teraz jest naprawdę, szepnął Chomek do siebie.

– Nie wolno mi ani trochę myśleć o wężach – stwierdził Chomek i w tej samej chwili pomyślał o nich tak gwałtownie i żywo, że wszystkie powyłaziły ze swych dziur i oblizywały sobie wąsy.

Chomek przystanął.

Pójdę tam, pomyślał Chomek.

Chomek zapukał.

Hej, powiedział Chomek na powitanie i dodał.

Zapytał chomek.

– wykrzyknął Chomek.

– To nie może być prawda – powiedział Chomek ze ściśniętym gardłem.

Weź mnie na szafę, krzyknął Chomek.

Chomek rzucił się w kierunku szafy i próbował na nią wejść.

Chomek spojrzał na drzwi do salonu.

Chomek wygramolił się spod kanapy.

Chomek był tak dotknięty, że niemal płakał.