Mentionsy

Tytuł dzisiejszej audycji brzmi 100 lat The New Yorkera.

To jest bardzo dobre pytanie, ale myślę, że są takie fenomeny, które są odbierane na całym świecie i mam tutaj na myśli takie czasopismo jak The New Yorker.

Wspomniałeś o New Yorkerze, ja wspomniałem o kulturze paryskiej, ale teraz doszło do mnie jedno, co jest takie bardzo, bardzo popularne na całym świecie.

No i właśnie teraz dążymy do tego, co nawet ten nasz New Yorker nam przynosi.

Czym dla pani profesor jest i lektura i obecność przez to lat w życiu Nowego Jorku i tego czasopisma, jakim jest New Yorker?

Na pytanie, które zadałam znajomym, w jaki sposób najlepiej nauczyć się angielskiego, odpowiedzieli mi, żeby czytać regularnie tygodnik The New Yorker.

I to samo dotyczy New Yorkera, że to jest pismo tworzone przez specyficznych ludzi, mające w tej stuletniej historii pięciu redaktorów naczelnych, potem też była redaktorka, czyli to daje nam mniej więcej 20 lat statystycznie na każdego z reporterów, ale tu mamy 25 prezydentów, czy 25 kadencji prezydenckich 100 lat, to jest akurat tak, patrząc historycznie,

Tak, New Yorker miał założyciela, najpierw swojego szefa, który się nazywał Harold Ross i jego żona.

New Yorkera i prowadził New Yorker do roku 1987, to znaczy prowadził przez prawie 50 lat, coś takiego.

Po przyjeździe, dzięki temu, że studiowałam na Kolumbii, to byli ludzie, którzy współpracowali z New Yorkerem.

Także jej sama zresztą opublikowałam dwa krótkie kawałki w New Yorkerze.

Także jestem nie tylko biednym czytelnikiem New Yorkera, ale również jego, nie wiem,

I to oczywiście on zaczął w 67 roku współpracę z New Yorkerem, ale chciałem panią się spytać, na ile właśnie dla Nowojorczyka obraz świata, w który uwikłany jest polityka, czy uwikłana jest polityka amerykańska, na ile New Yorker stara się New Yorkczykom, czy czytelnikom w ogóle, pokazać złożoność rzeczy, dramat wyborów.

Na ile New Yorker tłumaczy złożoność tego, przed czym staje Ameryka w czasie drugiej prezydentury obecnego prezydenta Donalda Trumpa?

Tak, New Yorker jest pismem liberalnym, liberalno-lewicowym.

I w związku z tym ludzie, którzy są jakoś wokół New Yorkera, też niepokoją się o to, jakiego rodzaju reakcja będzie ze strony

To wyszło chyba jako książka w 67., ale najpierw ukazało się jako reportaż w New Yorkerze.

albo czwartym i zrobiła, to jest jego najważniejsza książka i ona też ukazała się w częściach w New Yorkerze.

Pojawia się takie pytanie, że jednym z punktów widzenia New Yorkera to jest cały świat, ale z drugiej strony to jest to niezwykłe miasto, które jest za pani oknem.

Na ile fenomen Nowego Jorku można zrozumieć czytając New Yorkera?

I na ile New Yorker jest... New Yorker się stara być oknem na Nowy Jork i stara się również patrzeć na świat.

Okładki New Yorkera to jest osobna w ogóle sprawa, bo one są zawsze rysowane.

Czyli jest jakby taką, te rysunki i okładki właśnie Steinberga są bardzo typowe dla New Yorkera.

W ogóle cała jego historia jest bardzo typowa dla New Yorkera.

Także i cała jego twórczość, która była w bardzo wielkim, no w wielkim procencie po prostu powstała dla i była wydrukowana w New Yorkerze.

New Yorker stara się teraz

Także to jest wielki grzech New Yorkera.

taki renesans Harlemu i kultury w Harlemie, pisarstwa, muzyki, prawda, to była bardzo ważna część życia Nowego Jorku, całkowicie niezauważona przez New Yorkera.

Także dzisiaj na pewno też jest dużo rzeczy, których New Yorker nie zauważa, ale bardzo, bardzo się stara.

Jednym z powodów, dla których dla New Yorkera było to tak możliwe, żeby na przykład wydrukować Hanna Arendt w takim piśmie, który miał być z założeń pismem satyrycznym, było to, że miał właściciela bardzo szodrego, który się nie wtrącał, Fleischmana, ale później Fleischman sprzedał

Ja z niepokojem się przyglądam temu, co będzie, co będzie z New Yorkerem, bo New Yorker jest częścią takiego wielkiego konglomeratu, który się nazywa Condé Nast.