Mentionsy

Witam Was w czwartym odcinku przygód Zindbada Żeglarza Bolesława Leśmiana.

To znaczy Zindbad spytał.

No i rzeczywiście, rzeczywiście po jakimś czasie, gdy już północ się zbliżała, gdy ona już cała się posmarowała tą maścią, owszem, stała się cudownie biała jak alabaster i wyciągnęła ręce ku Zindbadowi, lecz nie podała mu swoich.

No a Zindbad był bardzo, bardzo kochliwy.

No i wtedy zauważył Zindbad, że tutaj jest dużo koń, wszyscy jeżdżą na koniach, ale nie jeżdżą na siodłach, tylko na oklep.

No i bardzo szybko wziął się do tej produkcji nasz Zindbad, no i po bardzo krótkim czasie już tysiąc siodeł wyprodukował i wtedy powiedział, że zrobi wielką taką próbę, wielką naukę wszystkich jeźdźców z królestwa, żeby się do tych siodeł przyzwyczaili.

No, to to nie było takie dobre, także zaraz za chwilę potem tysiąc siodeł było odnoszonych do Zindbada żeglarza po kolei jako nieużyteczne.

Zindbada i powiedział, żegnaj kochani Zindbadzie, to już jest ostatni mój czas, bo dlatego, że jest taki zwyczaj u nas, że jak żona umrze, to mąż też musi podążyć za nią, zamykają go w pieczarze, dają mu na 7 dni jedzenie, zamurowują pieczarek i on tam umiera.

No, bardzo się zmartwił Zindbad, ale pomyślał sobie, że coś tu niedobrze, to mu się bardzo nie podoba.

Zindbad popędził oczywiście, kochał Kaskadę, ale zobaczył już, tylko zdążył zobaczyć, jak Kaskada rzuca się do góry.

A tymczasem znowu, jakie on miał szczęście, ten Zindbad, znowu w pobliżu brzegu płynął okręt, on zaczął go napływać, okręt się przybliżył, weszli, no i dowiedział się, że okręt wpłynie do Balsory, skąd już tam do Bagdadu już Beretem wrzucić.

Ja się jej śniłem, tak, ja to może też, ale przede wszystkim ona się jemu, mnie, znaczy Zindbadowi śniła.