Mentionsy

Wokulskiemu błysnęły oczy.

Wokulski nalał szklankę wina i pił ją powoli.

Nie bój się, ciągnął Wokulski.

Wokulski ochłonął.

Przerwał Wokulski.

Wokulski drgnął.

Odparł niecierpliwie Wokulski.

Ciągnął Wokulski, zbliżywszy twarz do księgi.

Spytał niedbale Wokulski i zamknął księgę.

To już wróćmy do siebie, rzekł Wokulski.

Otóż, to ja teraz dodam, Wokulski jest główną postacią lalki, ale drugą jakby główną jest Izabela Łęcka, w której oczywiście Wokulski się zakochał z daleka, nie znając jej właściwie osobiście i właśnie ta, która wybrała tą portmonetkę.

Mówi Wokulski.

To już jest w sklepie inna scena, kiedy Izabela Łęcka weszła, a Wokulski innym razem był z boku i patrzył.

Panna Izabela zbliżyła się do Wokulskiego i wskazując w jego stronę parasolką, rzekła dobitnie, floro, bądź łaskawa zapłacić temu panu, wracamy do domu.

Panna Izabella, zwolna, podsunęła się tuż do kantorka, za którym siedział Wokulski.

Czy mówię z panem Wokulskim?

Wokulski wstał z krzesła i odparł obojętnie jesendusu.

Wolskiemu Wokulskiemu drgnęły usta.