Mentionsy

Skusiłem się na rozmowę z Panem nie tylko z racji na bardzo ciekawą biografię, której jest Pan autorem, a osobą, której Pan tą biografię poświęca, to jest Pan de Gaulle, ale inspiracją jest też wydarzenie, że w najbliższych tygodniach

Do francuskich kin wchodzi nowy film, nowa ekranizacja biograficzna, właśnie dwuczęściowa De Gaulle'a.

Ten film będzie tak ważny i cóż nowego o De Gaulle'u w roku 2026 będą mogli Francuzi się dowiedzieć albo co nowego będą mogli przemyśleć.

a wynikała ona z moich wcześniejszych zainteresowań właściwie od szkoły podstawowej osobą generała de Gaulle'a, bo uważam, że to jest postać pasjonująca pod wieloma względami i myślę także, że dla polityków powinna pozostawać postacią

Oczywiście od tamtego czasu ukazało się wiele biografii de Gaulle'a jeszcze takich istotnych.

Natomiast, tak jak pan wspomniał, pańska książka została opublikowana w roku 2002, a parę lat później Marcin Król, osoba panu znana już w świętej pamięci, Marcin Król, napisał taką książkę Wielcy Władcy, wśród których też umieścił wśród czterech Richelieu, Bismarck, De Gaulle i Churchill.

jak na tle wielkich osobowości politycznych kształtuje się sylwetka de Gaulle'a?

generał de Gaulle, który był wtedy generałem brygady i ten stopień generała brygady nie był jeszcze zatwierdzony, a zarazem podsekretarzem stanu w Ministerstwie Wojny, a więc człowiek, który w formalnej hierarchii armii francuskiej, ale także już w hierarchii politycznej zajmuje mimo wszystko

Była to trafna analiza polityczna sytuacji i oczywiście de Gaulle uważał, że

De Gaulle na początku był buntownikiem, ale losy, dalszy rozwój sytuacji wojennej

Otóż de Gaulle odszedł od władzy dobrowolnie w styczniu 1946 roku.

I w warunkach właśnie takiego kryzysu państwa do władzy powrócił de Gaulle na własnych warunkach, proponując nową konstytucję,

która obowiązuje do dzisiaj z pewnymi modyfikacjami oczywiście, czyli jest to ustrój do tej pory, który zdał próbę czasu, bo od 1958 roku mamy do czynienia z Piątą Republiką, która była dziełem przede wszystkim generała de Gaulle.

Jak pan wspomniał, losy generała de Gaulle'a zazębiają się bardzo często z losami państwa polskiego.

My tutaj na Śląsku wiemy, że w okresie Powstań Śląskich, w okresie plebiscytu generał de Gaulle stacjonował w Starym Bieruniu, to jest raptem niecałe 50 kilometrów od Gliwic.

Jak bardzo odnosząc się także do tych wydarzeń z roku 1920, kiedy formalnie był nawet wcielony do Wojska Polskiego, te związki de Gaulle'a z Polską się krzyżują.

Trzeba powiedzieć jeszcze wracając do tej niewoli de Gaulle.

I de Gaulle w 1919 roku, bo w 1919 roku znalazł się w Polsce, nie tyle z jakiejś sympatii dla Polski, zgłosił się do służby

Pokonanym, ale dla de Gaulle'a było jasne, że Niemcy będą dążyć do rewału Żuków.

De Gaulle wziął jej czynny udział.

Więc nie ulega wątpliwości, że de Gaulle miał sentyment do Polski.

Ale to, co powiedział w Zabrzu, a pamiętam te słowa, niech żyje Zabrze, najbardziej śląskie ze śląskich miast, a więc najbardziej polskie z polskich miast, to miało wtedy bardzo duże znaczenie, gdyż świadczyło o tym, że de Gaulle uważa zmiany,

I nawet de Gaulle był skądinąd jednym z architektów

A wtedy, w 1967 roku, w okolicy ważnej dla pana, generał de Gaulle, uczestniczył w Wszy Świętej w Katedrze Oliwskiej.

Jak patrząc na pańską biografię polityczną, na pańskie wybory polityczne, jakie znaczenie dla pana ma umiejętność łączenia przez de Gaulle'a tego elementu służby wojskowej, cywilnej, ale także głębokiej duchowości religijnej?