Mentionsy

Nic o sobie nawzajem, ani o swoich sprawach nie wiedząc, rodzina Muminków i Włóczyki znaleźli się przypadkiem w Wigilię św. Jana nad tą samą zatoką.

To właśnie Włóczyki we własnej osobie, stojąc na brzegu w swoim starym zielonym kapeluszu, wytrzeszczał oczy na koszyk do robót.

– Ano tak, dziecino – powiedział Włóczyki i podrapał się za uchem.

Włóczyki westchnął.

Włóczyki wskazał fajką biwak i ognisko, nad którym bulgotał kociołek pełen grochu.

Włóczyki zalał ognisko wodą.

– Aha – powiedział Włóczyki i włożył ją sobie razem z wełną do kieszeni.

Jednymi oznakami wybuchu wulkanu były chmury popiołu i piękne, ciemnoczerwone zachody słońca, które Włóczyki często podziwiał.

– spytał Włóczyki ze zdziwieniem.

Ja też mam swoją tajemnicę, powiedział Włóczyki.

– Małym – odparł Włóczyki.

Zadowolona wsunęła się z powrotem do kłębka wełny, podczas gdy Włóczyki ostrożnie posuwał się naprzód wzdłuż długiego ogrodzenia, na którym tu i ówdzie wisiały tablice z napisem Wstęp do parku surowo wzbroniony.

Do tego właśnie parku przyszedł Włóczyki z małą mi w kieszeni.

– Przestraszyć – odpowiedział Włóczyki i mocniej przygryzł fajkę.

Powiedziawszy to, Włóczyki zaczął grzebać w plecaku,

– To są nasiona hatifnatów – odpowiedział Włóczyki.

– Oczywiście – odparł Włóczyki.

– Spójrz na tego – powiedział Włóczyki.

– Są wyjątkowo naelektryzowane zaraz po urodzeniu – objaśnił Włóczyki.

powiedział Włóczyki i zsunął kapelusz na tył głowy.

Włóczyki przez całe swoje życie tęsknił za tym, by móc pozdzierać tablice, które zabraniały wszystkiego, co było mu miłe.

— Idźcie do domu, dzieci — powiedział Włóczyki.

Kiedy ostatnia tablica stanęła na nosie, a Włóczyki podniósł swój plecak, by ruszyć w dalszą drogę, nie odstępowały go nadal.

– A się o dzieci – zawołał Włóczyki.

– Ale ja nie jestem przyzwyczajony do dzieci – zawołał przerażony Włóczyki.