Mentionsy

Mickiewicz pisał tak czule, że czytały go tylko służące, a szlachta za drzwiami tylko się podśmiechiwała.

Mianowicie rzecz dotyczy Adama Mickiewicza i tego, z czym moich zmagań z Adamem Mickiewiczem, ale nie tylko moich, bo przede wszystkim lepszych ode mnie ludzi, którym Adam Mickiewicz wszedł za kołnierz i siedział, prawdziwie wielkich uczonych, prawdziwie wielkich historyków literatury i również pisarzy.

Adam Mickiewicz za zadanie, tylko też oczywiście oni do końca o tym nie wiedzieli, Adam Mickiewicz zadawał im zrozumienie o co mu naprawdę chodziło wtedy, kiedy robił takie dziwne rzeczy w Parisu, wtedy kiedy robił takie dziwne rzeczy w Collège de France.

I teraz ta zagarka, to co Mickiewicz zadał do taką pracę domową, pracę w domu dla wielkich, utonych, wielkich profesorów, pisarzy,

I teraz jak przez wiele lat patrzyłem, co inni na ten temat powiedzieli, co inni odkryli, jak oni rozwiązywali ową Mickiewiczową zagadkę, co on właściwie mówił i co on właściwie robił, co chciał powiedzieć, robiąc to, co robił w Poler de France,

Prowokacja wobec kilku autorytetów i wielu instytucji naraz, ponieważ po pierwsze Mickiewicz

Mówił po francusku i to już jest zastanawiające i to już jest dziwne, bo oczywiście natychmiast należałoby spytać i ludzie oczywiście o to pytali, tylko bali się do końca odpowiedzieć na to pytanie, jak Mickiewicz mówił po francusku.

i znakomitych pisarzy, którzy znakomicie mówili po francusku i sami wykładali po francusku również Collège de France, czy i na przykład profesorów, kolegów Collège de France, Mickiewicza, Kineta, czy Michleta, ale również Josson, wielu, wielu innych, Saint-Père, no wielkich Francuzów od tego czasu wynika, że Mickiewicz mówił po francusku zachwycająco.

Mianowicie robię to, co nazwałem hasłem Mickiewicz wielokrotnie.

Czyli tak, zestawiam najrozmaitsze wersje tego, co pozostało w pomówionej francuszczyźnie Mickiewicza w Collège de France.

W tych zapisach tego, co Mickiewicz powiedział.

Bo Mickiewicz, jak mówili jego współcześni, nie mówił z pisanego, tylko mówił z pamięci właściwie przez...

Moje zadanie, które sobie sam postawiłem, polega na tym, żeby zestawić odmiany francuskie i odmiany polskie i zobaczyć w tych od zestawieniach, w tym Mickiewiczu wielokrotnie, różnice, które są ukryte.

Jak zestawić to wszystko, to się okazuje, że to się różni znacznie i te różnice, które są milczące z tego milczenia, trzeba wydobyć sens ukryty tego, co Mickiewicz mówił.

Ale wracając do francuszczyzny Mickiewicza, już trzeba sobie jasno powiedzieć, że Mickiewicz mówił po francuskim, a wszyscy się zgadzają, że ze strasznie twardym, peskim

Więc ta francuszczyzna Mickiewicza musiała być dość dla słuchacza francuskiego koszmarta do słyszenia.

A jednak wielcy Francuzi, którzy słyszeli francuszczyznę Mickiewicza,

Byli zachwyceni tym, jak Mickiewicz mówi po francusku.

A jak się uważnie patrzy na to, co zostało zapisane z francuszczyzny Mickiewicza przez telegrafów i przez ludzi, którzy, Francuzów, którzy notowali po francusku, to co Mickiewicz mówi, albo Polaków, którzy notowali po francusku.

Dlaczego większość ludzi, którzy pozostawili świat Francuzów, wielkich Francuzów, prawdziwych, wielkich Francuzów, którzy pozostawili świadectwa, że słuchali Mickiewicza i że byli zachwyceni tym, co Mickiewicz mówił.

A Georges Sand, czy Michelet, czy Kinet mówili również, że jak się słyszy Mickiewicza, to się słyszy ducha prawdziwej francuszczyzny.

W moim chodniku kopalnianym w Mickiewiczowskim Duku Kopaniu.

Więc ja jestem taki historyk literatury i taki pisarz, który zajmuje się wywoływaniem duchów i dlatego tak mi blisko z Mickiewiczem.