Mentionsy

o pojadaniach Edwarda Stachury z tomu falując na wiersze i o pamiętniku spotkania warszawskiego Mirona Białoszewskiego, ale to wszystko wiąże się z Paryżem od tej pory.

Zrozumiałem na czym polega kwintesencja, moc poezji zawarta w opowiadaniach Elisabeth Stachury, falując na wietrze i w pamiętniku z postania warszawskiego Mirona Białoszewskiego.

I że każda wypowiedź, takie wnioski wyciągam z tego co mówił Mickiewicz i dotyczące moich odkryć oczywistości Rustachury i Białoszewskiego, polega na tym, że jest małym stwarzaniem małego świata, który jest dużym światem i wielkim stwarzaniem też.

A szczególnie opowiadanie, nie zlęknę się, jest mistrzowskim powtarzaniem psalmu XXIII i XXXIX w sposób tak mistrzowski, że warto, należy porównywać tylko tę robotę z robotą Kochanowskiego i z robotą Białoszewskiego, ale o tych subtelnościach opowiem następnym razem.