Mentionsy

Coś łączy Giorgie Meloni, Marine Le Pen czy pana Bardelle we Francji, Nigela Farage'a w Wielkiej Brytanii i Donalda Trumpa w Stanach?

Żeby przedstawiać to tak, że jest Donald Trump, który nimi wszystkimi kieruje, tak jak kiedyś, jest tam gdzieś jeszcze w tle oczywiście Putin, z którym zawsze na siłę próbuje się powiązać te formacje, wszystkie wrzucając do jednego worka, niezależnie od tego, jaki był czy jest ich stosunek do Rosji, a stosunek do Rosji jest tutaj od sasa do lasa, jak popatrzymy sobie na te różne partie.

Była ta przyjaźń między Giorgio Meloni a Donaldem Trumpem, była ta przyjaźń między Nigellem Faragem, nie wiem, była czy jest?

Ja wiem, że pan redaktor, że ty jesteś, raczej patrzysz na Trumpa jako na kogoś, kto może tę falę powstrzymać, ten skręt w prawo, o którym piszesz w książce, czy jest w podtytule twojej najnowszej książki, że on może się zakończyć właśnie na wirażu Donalda Trumpa?

No myślę, że zakończyć może nie, ale na pewno Trump jest w tej chwili w Europie, przynajmniej Europa jest oczywiście najważniejsza, bo Polska i w dalszej kolejności Europa jest dla mnie najważniejsza.

Trump jest dzisiaj rzeczywiście istotnym obciążeniem w perspektywie przyszłego roku, a przyszły rok będzie bardzo ważny, ponieważ przyszły rok przyniesie wybory po kolei we Francji, w Hiszpanii, we Włoszech i w Polsce.

I straszyć, czy tak jak to robi w Polsce premier, straszyć wojną, czy straszyć Trumpem, czy starać się na siłę wepchnąć właśnie obóz prawicowy, altprawicowy, konserwatywny, różnie, niekiedy te elementy konserwatywne są raczej nieobecne, ale generalnie obóz prawicowy do...

do takiego worka z napisem zły Donald Trump, który zaczął wojnę, który popiera zbrodnie Izraela, który jest zblatowany z Putinem i tak dalej i przedstawić prawica jako agentów zewnętrznych, którzy podważają suwerenność, są niebezpieczni i są zależni.

I to Trump, niekiedy też Putin próbuje być przedstawiany jako taki właśnie patron, co jest często bzdurą, bo po prostu to nie jest tak, że Trump w tej chwili jest jakoś zaangażowany na rzecz pomagania partiom prawicowym w Europie.

Przeciwnie, Trump ewidentnie ignoruje interesy prawicy europejskiej, wyżej na przykład stawiając kwestie Bliskiego Wschodu czy Azji w tym momencie.

Koronnym przykładem jest wielokrotnie podkreślana Kanada, jako ten element, gdzie Trump skutecznie uniemożliwił prawicy dojście do władzy i utrzymał lewicowo-liberalną partię.

Chcieli się pojawić, bo to jest anglosaska impreza i nie chcieli być kojarzeni z Trumpem.

Natomiast ostatnie miesiące przed zaplanowanym już na marzec referendum były zdominowane medialnie najpierw przez groźby Trumpa wobec Grenlandii, a później przez wojnę w Iranie, która przyczyniła się do chociażby podwyżek cen paliw i szerzej gospodarczej destabilizacji.

jako właśnie polityczna reprezentantka interesów amerykańskich, izraelskich i tak dalej, która niedostatecznie broni Włochów przed Trumpem, jest za mało asertywna i tak dalej.

takiego właśnie mocno wolnorynkowego w ostatnich kilkudziesięciu latach, jednak nieco się przesunęli w kierunku z jednej strony przede wszystkim protekcjonizmu gospodarczego, czyli bardzo mocno u Trumpa jest polityka celna i ochrona własnego rynku, własnych firm poprzez nakładanie celu, poprzez próbę wymuszania na firmach zagranicznych, żeby przynosiły produkcję do Stanów Zjednoczonych albo przynajmniej wyprowadzały się z Chin.

Pytanie na ile polityka handlowa Trumpa będzie spójna z oczekiwaniami w tym zakresie.

I Trumpa i prawicy amerykańską, i Bardella-Le Pen bardzo mocno w to idą, i u Faraża też takie elementy się pojawiają.

W Stanach to jest, tak jak mówiłem, punkt wyjścia jest dużo bardziej wolnorynkowy, no ale dalej, że tak powiem, praktyce rządów Trumpa, które przecież obniża podatki i tak dalej, daleko jest do kierunku, w jakim szedł PiS po 2015 roku, prawda?

A właśnie, ale jest tak, że w tej chwili, jak się patrzy na Amerykę, to mówi się już coraz bardziej o prawicy po Trumpie.

że ta prawica po Trumpie właśnie będzie bardziej prospołeczna, mniej będzie patrzyła na interesy najbogatszych.

To jest też element tego, który Trump zabierze ze sobą, kiedy odejdzie ze sceny.

Jeśli chodzi o bazę społeczną, to bardzo wyraźnie widzimy, Trump już trzy razy startował na prezydenta w 16, 20, 24 roku i za każdym razem on zdobywał wyższe poparcie wśród najsłabiej zarabiających niż wcześniej.

Tylko z drugiej strony Trumpowi też daleko jest jeszcze do punktu, w jakim jesteśmy w Polsce czy we Francji.

Natomiast Trump doszedł do punktu, w którym jest mniej więcej 50 na 50.

Jak popatrzymy sobie na Trump-Harris, to w zasadzie i wśród najlepiej sytuowanych materialnie, i średnio, i najsłabiej było miejsce 50 na 50.

Natomiast prawica po Trumpie, myślę, jest bardzo...

No w tym momencie na przykład była duża dyskusja w kontekście wizyty Trumpa w Chinach, prawda?

I właśnie słynne przeze mnie Oren Cass, czy na przykład Megyn Kelly, czy Marjorie Taylor Greene, czyli osoba dzisiaj bardzo jaskrawa w swojej krytyce Trumpa, obawiali się tego, że Trump w imię krótkoterminowych interesów gospodarczych, w imię tego, że w tym momencie

Wpuści duże chińskie inwestycje do Stanów Zjednoczonych, gdzie właśnie ten decoupling z Chinami miał być tym fundamentalnym zadaniem dla administracji Trumpa podnoszonej przez bardzo wiele osób.

I myślę, że to, co jest tutaj bardzo ważne, to jest w kontekście tego pytania o to, co po Trumpie, też pamiętajmy, że Trump jest dopiero w 1 trzeciej swojej kadencji, jeszcze 2,5 roku przed nim, prawda, ponad.

Problem jest taki, że jeżeli efekty tego będą dopiero za x lat, no to Trump może w międzyczasie przerżnąć jedne, drugie wybory i tyle z niego będzie.

Natomiast oczywiście nie jest wykluczony na przykład scenariusz, że Trump przegra wybory połówkowe, a za kolejne dwa lata już w wyborach prezydenckich jednak uda się na przykład, żeby Vance czy Rubio wygrali.

I to jest też myślę coś, na co musimy być gotowi, że Trump, nawet jeżeli jego następcą byłby republikanin, co się w tym momencie jednak bardziej prawdopodobnie jest, że demokrata,

Więc trzeba, że tak powiem, jest to okienko w postaci Trumpa, który ma swoje zalety i ma swoje wady dla Polski, dla polskiej prawicy.

Protesty społeczne, napięcia wokół imigracji, napięcia właśnie wokół polityki celnej Trumpa, także napięcie instytucjonalne na przykład między prezydentem, sądem najwyższym, a kongresem.

Biden jednak część polityk, które wprowadził Trump, na przykład jeśli chodzi właśnie o politykę handlową, realizował.