Mentionsy

To jest audycja, żebyś wiedział i my się przeniesiemy do dnia wczorajszego, bo wczoraj 29 września roku 2025 w Warszawie z udziałem prezydenta RP Karola Nawróckiego odbyła się ceremonia pogrzebowa Sergiusza Piaseckiego.

Sergiusza Piaseckiego, uczestnika wojny polsko-bolszewickiej, oficera wywiadu, żołnierza Armii Krajowej i przede wszystkim...

Przypatrując się nawet pobieżnie życiu Sergiusza Piaseckiego, możemy dojść do wniosku podobnego, do jakiego doszedł Hiob.

Odnosząc się do tego tytułu, można powiedzieć, że szala w życiu Sergiusza Piaseckiego przechyliła się w kierunku heroizmu.

I w tej mszy świętej uczestnikami była nie tylko rodzina, nie tylko dziennikarze, ale też wielbicielem literatury Sergiusza Piaseckiego.

Przed chwilą uczestniczyliśmy w mszy pogrzebowej Sergiusza Piaseckiego.

Sergiusz Piasecki jest jednym z moich ulubionych pisarzy, właściwie ulubionym pisarzem.

Jest to nie tylko powrót ciała Sergiusza Piaseckiego do ojczyzny, do której nigdy mu nie było udane wrócić, jako że była okupowana przez Sowietów, ale też symboliczne oddanie hołdu polskiemu bohaterowi i też innym wielu imiennym i bezimiennym bohaterom polskiego podziemia, polskich też żołnierzy sił uzbrojeniach na zachodzie, z których wielu wciąż nie powróciło do ojczyzny.

I jak się Pan zapoznał z literaturą Sergiusza Piaseckiego, albo w ogóle z postacią Sergiusza Piaseckiego?

Mi akurat książki Sergiusza Piaseckiego pokazał mój ojciec, który jest wielkim fanem Sergiusza Piaseckiego.

I tak po mszy świętej udali się wszyscy na uroczystości pogrzebowe na Powązkach, gdzie przemawiał Karol Nawrocki, prezydent Rzeczpospolitej Polskiej, ale zanim tego przemówienia posłuchamy, to posłuchamy fragmentu audiobooka zapiski oficera Armii Czerwonej, czyli jednej z bardziej znanych powieści Sergiusza Piaseckiego czyta Tomasz Zawadzki.

Był to ponowny pochówek Sergiusza Piaseckiego, który wcześniej spoczywał w Hastings w Wielkiej Brytanii, a Biuro Upamiętniania Walki Męczeństwa IPN działając w porozumieniu z rodziną Sergiusza Piaseckiego podjęło się właśnie ekshumacji szczątków pisarza.

Spoczął Sergiusz Piasecki na cmentarzu wojskowym na Powązkach i w tych uroczystościach pogrzebowych wziął udział prezydent Polski Karol Nawrocki.

Damaszek Sergiusza Piaseckiego, który czytał Pismo Święte, nauczył się pięknego literackiego języka polskiego na skrawkach papieru.

to Sergiusz Piasecki był tam, gdzie być powinien.

W czasie II wojny światowej Sergiusz Piasecki dał także drugie życie Józefowi Mackiewiczowi.

systematyce psychologicznej, o takim doświadczeniu, o tak wielkiej intuicji i inteligencji emocjonalnej, jak Sergiusz Piasecki, mógł dokonać takiej decyzji i dać żyć Józefowi Mackiewiczowi, za co także Rzeczpospolita jest mu dzisiaj bardzo wdzięczna.

Tak, Sergiusz Piasecki wiedział, że zło komunizmu zabierze nie tylko Wilno, ale zabierze całą Polskę i część Europy.

Żył w wielkiej skromności i gdy zmarł w roku 1964, pogrzeb Sergiusza Piaseckiego był także bardzo skromny.

Tego z głębi serca jeszcze raz dziękuję panu Władysławowi, pani Ewie, wnuczce Sergiusza Piaseckiego, całej rodzinie.

Bo my dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy i życiorysu, i literatury Sergiusza Piaseckiego.

Drodzy Państwo, Sergiusz Piasecki i jego skomplikowana, pełna upadków, pełna zwycięstw, piękna droga i jego życiorys ma jeszcze jedno zadanie do wykonania.

Spójrzcie na Sergiusza Piaseckiego, którego Rzeczpospolita żegna z wielkimi honorami, ogromnym szacunkiem jako narodowego bohatera, którego droga była kręta i skomplikowana.

i waszego poświęcenia czasu na piękną literaturę Sergiusza Piaseckiego.

I to był fragment mowy w trakcie uroczystości pogrzebowych prezydenta Karola Nawrockiego, w trakcie uroczystości pogrzebowych Sergiusza Piaseckiego.

I to była jedna z ekranizacji tej najpopularniejszej powieści Sergiusza Piaseckiego z piękną muzyką Fiorenzo Carpiego.

kiedy z synem Sergiusza Piaseckiego przeprowadził wywiad wtedy jeszcze nie prezydent, a prezes Instytutu Pamięci Narodowej Karol Nawrocki.

Fragment tego wywiadu, do którego ja Państwa odsyłam, bo to jest bardzo ciekawa opowieść o tym życiu prywatnym Sergiusza Piaseckiego, które było niełatwe.

I to jest odpowiedź, panie profesorze, której się spodziewałem, bo chyba cała sztuka twórczości Sergiusza Piaseckiego polegała na...

W genialnym zmyśle obserwacji, przytomności, oczywiście pięknym języku, którego nauczył się dopiero jako dorosły chłopak języku polskim, więc to też jest pewna rzecz, która może być zaskoczeniem dla tych, którzy czytają książki Sergiusza Piaseckiego.

Jeżeli chodzi właśnie o język polski, to może warto wspomnieć, że Sergiusz Piasecki opanował język polski dopiero podczas swojego pobytu w więzieniu, niedługo przed wybuchem II wojny światowej.

A ma pan takie poczucie z perspektywy lat, że komuniści w pewnym sensie, zmuszając do emigracji Sergiusza Piaseckiego, zabrali panu ojca?

I wówczas okażało się, że Sergiusz Piasecki, którego książki pan czytał, to z całą pewnością pana ojciec, choć wiedział pan o tym wcześniej, już w latach 60., gdy czytał zapiski oficera Armii Czerwonej, ale Sergiusza Piaseckiego nie łączył pan z babcią Stefanią.

Trudno mi się przyznać, ale że babcia Stefania to jest właśnie Sergiusz Piasecki, o tym orientowałem się bardzo późno.

A kim jest Sergiusz Piasecki w opinii profesora Władysława Tomaszewicza?

I to był wywiad przeprowadzony przez Karola Nawrockiego z profesorem Władysławem Tomaszewiczem, synem Sergiusza Piaseckiego, Sergiusza Piaseckiego, a więc uczestnika wojny polsko-bolszewickiej, oficera wywiadu, żołnierza Armii Krajowej i wybitnego pisarza, który urodził się w 1899 roku, zmarł 12 września 1964 roku i po 60 latach powrócił.

Warto o Sergiuszu Piaseckim pamiętać, warto sięgać do jego twórczości.

Przeniesiemy się na Uloję, gdzie jest Małgorzata Kleszczy i ona też będzie o Sergiuszu Piaseckim z autorami, którzy się tam znajdują, z pisarzami.