Mentionsy

Bajka nosi tytuł Idu i Dimech.

Miał co prawda syna, Idu.

– Ruszcie idu!

– odezwał się Idu.

Śpij spokojnie, a twój idu oka by nie zmrużył, gdyby Ngango był blisko.

Idu nie jest bohaterem, przyznał.

Ale Idu nie kłamie, nie oszuka nikogo.

Mimo to Idu chodził na uroczysko sam.

Pójdę i teraz, oświadczył Idu.

Idu zawiesił kosz na plecach i po cichu wsunął się w zarośla.

Idu musiał go przemóc.

Idu przeczołgał się na skraj krzaków i wyjrzał ostrożnie.

Idu zapomniał o rybach.

Idu uciekł znad strumienia.

Idu nie jest bohaterem, lecz nigdy nie kłamie, rzekł Mawungu, a ważniejsze pole nad strumieniem niż pełny kosz ryb.

Idu jest dobrym chłopcem.

Może by ktoś poszedł ze mną, poprosił Idu nieśmiało.

Idu nie odpowiedział.

Wreszcie Idu przemógł się, wychylił zza krzaków.

Idu rzucił się do ucieczki.

Idus dziwił się, bo Skoczków nie spotykało się na wybrzeżu, raczej żyły na pustyni.

Nie gonię, uciekam, odrzekł Idu z trudem łapiąc oddech.

Idu skręcił w bok za skoczkiem.

Dziękuję, Skoczku, odetchnął Idu.

Przyglądał się Idu, a małe oczka zabłysły mu radośnie.