Mentionsy

Bajka nosi tytuł Idu i Dimech.

Miał co prawda syna, Idu.

– Ruszcie idu!

– odezwał się Idu.

Śpij spokojnie, a twój idu oka by nie zmrużył, gdyby Ngango był blisko.

Idu nie jest bohaterem, przyznał.

Ale Idu nie kłamie, nie oszuka nikogo.

Mimo to Idu chodził na uroczysko sam.

Pójdę i teraz, oświadczył Idu.

Idu zawiesił kosz na plecach i po cichu wsunął się w zarośla.

Idu musiał go przemóc.

Idu przeczołgał się na skraj krzaków i wyjrzał ostrożnie.

Idu zapomniał o rybach.

Idu uciekł znad strumienia.

Idu nie jest bohaterem, lecz nigdy nie kłamie, rzekł Mawungu, a ważniejsze pole nad strumieniem niż pełny kosz ryb.

Idu jest dobrym chłopcem.

Może by ktoś poszedł ze mną, poprosił Idu nieśmiało.

Idu nie odpowiedział.

Wreszcie Idu przemógł się, wychylił zza krzaków.

Idu rzucił się do ucieczki.

Idus dziwił się, bo Skoczków nie spotykało się na wybrzeżu, raczej żyły na pustyni.

Nie gonię, uciekam, odrzekł Idu z trudem łapiąc oddech.

Idu skręcił w bok za skoczkiem.

Dziękuję, Skoczku, odetchnął Idu.

Przyglądał się Idu, a małe oczka zabłysły mu radośnie.

Wolałbym, żeby było inaczej, ale wiem, że jestem tchórzem, odparł Idu.

Raczej przykre, niestety, odparł Idu.

Idu ze zdziwieniem spojrzał na Skoczka.

Zniknął nagle skoczek, jakby rozwiął się w powietrzu, jednak kilka chwil później przed Idu zarał się w piachu jego koszyk wypełniony rybami.

Dziękuję ci, Diemech, rzekł Idu, rozglądając się w koło.

Bardzo chętnie, Dimech, wykrzyknął Idu.

Idu wziął na plecy kosz z rybami i ruszył do wioski.

Wreszcie wrócił Idu z rybami, ale tylko jeden kosz ich przyniósł, chociaż mógł udźwignąć dwa.

Idu za mało się stara.

Nie zabrakłoby ryb, gdyby Idu nie uciekł znad strumienia.

Za tydzień wyrośnie w polu proso, odezwał się nagle Idu.

A Idu nawet go nie zasiał, przecież nie miał worka z ziarnem, gdy poszedł nad strumień.

Narzeczona mi to obiecała, odparł Idu.

Idu zawsze mówi prawdę, bronił syna Mawungu.

Idu milczał.

Powiedz, Idu, nagrył ojciec.

Nawet taka poczwara nie wyszłaby za idu za mąż, oświadczyła.

Jednak siódmego dnia Idu wyszedł rankiem z chaty.

Wykrzyknął Idu.

Nie dla idu taka żona, oświadczyła Aboe stanowczo.

Ja jej nie oddam, rzekł Idu stanowczo.

Wybrałam Idu i za niego wyjdę za mąż.

Niech pokaże się ten tchórz Idu, niech tam stawi czoła.

Przecież Idu jest młody i ma bystry wzrok.

Ja się boję, wyjąkał Idu.

Idu włożył maskę na twarz.

Lecz Idu nie cieszył się wcale.

Oszukałeś nas, Idu, oszukałeś nas wczoraj.

Idu wziął do ręki swą dzidę i łuk.

Idu czuł, że zimny pot występuje mu na czoło.

Ale Idu nie uciekł.

Nie zawiodłeś nas, Idu, zwyciężyłeś, pozbyłeś się trwogi.

Idu nie jest bohaterem, odezwał się stary Mawungu.

Idu jest prawdziwym bohaterem.