Mentionsy

ponieważ już na samym początku, kiedy tylko wchodzimy na wystawę, to widzimy zdjęcia uśmiechniętych Polaków w mundurach Wehrmachtu, przyprawionych swastykami, a sam przekaz na tejże wystawie jest tym bardziej skandaliczny, bo my jako Pomorzanie, jako Gdańszczanie, my bardzo dobrze wiemy, w jaki sposób ci Polacy w tym Wehrmachtzie się znaleźli.

Ci ludzie często mieli w pamięci to, co się działo na samym początku niemieckiej inwazji, czyli w pierwszych miesiącach roku 1939, czyli wywózki do Piaśnicy, do Stutthofu, mordowanie Polaków wedle list proskrypcyjnych.

Za to na przykład, i teraz pozwolę sobie Państwu zacytować, jak twórcy wystawy określają wyjazd na front tych żołnierzy Polaków wcielonych do Wehrmachtu.

Wszystkich historiografii jeszcze nie było i to de facto sprawia, że opowieść o tym temacie, w ogóle jakakolwiek dyskusja na ten temat, która powinna być przeprowadzona, żeby właśnie podkreślić to jeszcze dodatkowe bestialstwo Niemców wobec Polaków, schodzi wręcz do absurdu.

I ja rozumiem, że można spróbować opowiedzieć pewne komplikacje życiowe czy społeczne, które doświadczały rodziny tych Polaków, którzy wsiął w cień do Wehrmachtu, ale tego na tej wystawie nie ma.

Przedstawia się ilość Polaków, którzy zginęli podczas walki w niemieckim wojsku.

Tych, co zdezerterowali, ale nie mówi się o tym, co się działo z resztą tych Polaków.

A z tych liczb, które są przedstawione na wystawie, odnosi się wrażenie, że tych 173 bodajże Polaków,