Mentionsy

W 1822 ukazały się barlady i romanse Adama Mickiewicza.

Pomstował na nie ówcześnie Kajetan Koźmian, który całą twórczość Mickiewicza oceniał jako grafomanię i zaburzenie umysłowe.

Koźmiana irytował bowiem nie tylko sam warsztat literacki Mickiewicza, styl, ale nade wszystko przesłanie, które poezja ta ze sobą niosła.

Proszę Państwa, pozwoliłem sobie rozpocząć od tego cytatu dotyczącego roku 1822, czyli ukazania się właśnie mickiewiczowskich barw i romansów, ponieważ

No właśnie, ale może Mickiewicz był trochę za wcześnie.

pana Tadeusza, a w każdym razie niektórych jego fragmentów, to byliśmy troszeczkę za młodzi na to, żeby tak naprawdę wniknąć w głąb Mickiewicza, jego twórczości, jego przesłania i tamtej epoki, która niezwykle była ważna dla dziejów Polski, kto wie, może w jakimś dużym stopniu ukształtowała naszą narodową świadomość.

Tak, proszę Państwa, dziwne to było, to XIX stulecie, przeklęte, a jednocześnie cudowne, bo wydaje mi się, jest to bardzo moje osobiste zdanie, że takiej literatury jak w XIX wieku, takich twórców jak Mickiewicz, jak Słowacki, jak Krasiński, jak Norwid i dodam od siebie, jak Sienkiewicz.

Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki.

Oczywiście Mickiewicza odczytujemy przez pryzmat pana Tadeusza, przez pryzmat jego genialnych dziadów, ale te dziady mają swoje korzenie.

Bo ten poeta XIX-wieczny, ten Mickiewicz, to człowiek, który nie teoretyzuje tylko.

A ja dodam od siebie, całe życie Mickiewicza było kompensacją i to kompensacją, która daleko moim zdaniem za tę rzekomą może winę wykroczyło.

Tak, na pewno takich zarzutów Mickiewiczowi postawić nie można, a przecież pamiętajmy, że zmarł w Turcji właśnie wtedy, kiedy chciał polski region tworzyć.

Proszę Państwa, Mickiewicz, no Mickiewicz to oczywiście dziady, dziady to...

Bo przecież te dziady Mickiewicza stały się zaczynem...

Cały romantyzm, cały Mickiewicz i Słowacki są jednym wielkim buntem.

Poeta, czyli Mickiewicz robi przypisy wyjaśniające do własnego dzieła, napisane prozą.

Tymczasem Mickiewicz objaśnia nam, że była to pewna instytucja prawna dawnej Polski, która funkcjonowała z uwagi na to, że egzekucja wyroków sądowych bardzo mocno kulała, bo władzy wykonawczej, policyjnej właściwie nie było.

I Mickiewicz tłumaczy nam.

A jeśli chcemy tak w pełni wniknąć w te myśli Mickiewiczowskie, to

Bardzo ciekawe, filozoficzno-polityczno-historiozoficzne dzieło Mickiewicza.

Czytajmy Mickiewicza, czytajmy o przeszłości.