Mentionsy

Punktem wyjścia naszej rozmowy będzie niesłychka historia, bo zaginął obraz Picasso przejeżdżając z Madrytu do Granady i on wziął i zaginął i to było bardzo dziwne, ponieważ najpierw były wiadomości, że nic ginął, nie wiadomo gdzie jest, a później okazało się, że go zapomnieli schować i ktoś go znalazł.

Pani w ogóle lubi Picasso bardzo.

Jest to o tyle uzasadnione określenie, bo jest to międzynarodówka, bo Picasso w 1943 zapisał się do partii komunistycznej i uważał się za komunistę.

Ale mówiąc o sztuce, to tak Picasso ruszył z posad bryła świata.

W bloku namalował syrenkę i na ścianie taki fresk, można powiedzieć, Picasso i wprowadzili się tam młodzi ludzie, zdaje się młodzi byli wtedy, dostali mieszkanie z przedziału,

No i w środku fresk Picasso.

Picasso zawsze nosił w kieszeni węgiel i jak zobaczył białą ścianę, to nie mógł się powstrzymać.

Natomiast Picasso przyjechał tam na Kongres Pokoju w ogóle.

Picasso jest pokazywany, jak siedzi w słuchawkach.

Co Picasso dosyć denerwowało.

Picasso spotkał całą masę ludzi, z którymi się zaprzyjaźnił i w ogóle dobrze się czuł.

Po pierwsze, jak Picasso, jak wrócił do siebie, do Francji, to zaczął malować Françoise Gillot w tym kożuszku i ona rzeczywiście występuje i ten kożuszek ma tutaj, bo to są barany, rzecz jasna,

A pani jako znawca Picasso, czemu przeszła ta miłość do komunizmu w końcu, czy nie?

Ale kiedy była II wojna światowa, Picasso został w Paryżu, nie wyjechał, nie uciekł.

I Picasso jak gdyby chciał wreszcie uzyskać francuskie obywatelstwo.

Inna sprawa, że Picasso krytykował państwo francuskie, robił to publicznie, dyskutował na ten temat, więc to jest trudny problem.

Czy zaskoczyła się pani, że więcej osób przyszło na wystawę Chełmońskiego niż Picasso?

Picasso wymaga egzegezy, wymaga tłumaczenia, wymaga opowiadania o nim.

Albo zespół The Wings, ostatnie słowo Picasso, Drink to me, albo Jeff Buckley, Last Goodbye.