Mentionsy

Otóż dla mnie ten mijający rok to był rok niezasłużonej strasznej krzywdy Adama Bodnara i niezasłużonej chwały Waldemara Żurka.

A mam na myśli to, że Adam Bodnar odszedł ze stanowiska ministra sprawiedliwości, prokuratora generalnego, no jednak w atmosferze takiej porażki, jako taki miękki człowiek, taki wręcz nieudacznik w ocenie pewnie niektórych silnych razem.

Ponieważ kiedy przyjrzymy się faktom, no to tak, Adam Bodnar przede wszystkim, no to co prawda było już dwa lata temu, ale przede wszystkim bezprawnie zajął prokuraturę.

Potem Adam Bodnar odwoływał bezprawnie prezesów i wiceprezesów sądów, odwołał też bezprawnie rzeczników dyscyplinarnych, sędziowskich, czyli tych sędziów, którzy w postępowaniach dyscyplinarnych oskarżają innych sędziów.

On w zasadzie, jeżeli chodzi o jakieś fakty dokonane, to wyłącznie powtórzył te działania Bodnara.

Bodnar odwołał dwóch, sędziego Schaba i sędziego Radzika.

Więc właściwie jeżeli chodzi o takie twarde fakty, to po prostu Bodnar zrobił więcej.

Ja tutaj zdejmuję czapkę z głowy przed Adamem Bodnarem, towarzyszu Bodnar.

Natomiast jeżeli chodzi o twarde fakty, to tak jak powiedziałem, to jest powtórka i to w moim zdaniem w mniejszej skali dokonań Bodnara.

Jeżeli miałbym przejść na takie poważne tory, bo to oczywiście było ironiczne, ta krzywda towarzysza Bodnara, to moim zdaniem to urzeczenie to było jedno z ważniejszych wydarzeń roku w wymiarze sprawiedliwości, bo sędzia, tak zwany stary sędzia, czyli nikt jego statusu nie kwestionuje, nazwał rzeczy po imieniu po prostu.