Mentionsy

Porozmawiamy o jego książce zatytułowanej Czarodziej Pióra, poświęconej Arkademu Fiedlerowi, postaci, która dla kilku generacji Polek i Polaków otwierała okno na świat i to na ten świat bardzo egzotyczny.

Do dzisiaj książki Arkady Fiedlera są często wypożyczane z bibliotek, zajmują miejsca w domowych księgozbiorach.

Otwierać można internet, telewizor i inne media i można się przenosić w zakamarki takie bardzo mało odwiedzane globu wciąż, które Arkady Fiedler odwiedzał w ubiegłym stuleciu jeszcze w czasach przed II wojną światową.

Siłą inercji również się zapoznawałem z jego literaturą, chociaż muszę przyznać, że nie byłem fanem wielkim Fiedlera.

Jeden z kolegów tutaj z naszej poznańskiej uczelni, jeden z etnologów, zaproponował mi serię wywiadów z panem, który był z Fiedlerem w Brazylii w 1967 roku.

Bo żadnej biografii, żadna biografia Fiedlera jak dotychczas nie powstała.

A że nosiłem się z zamiarem napisania pracy doktorskiej, postanowiłem Fiedlera uczynić się bohaterem mojej dysertacji.

No jednak była taka książka o Fiedlerze, nie wiem czy nazwać ją biografią, napisał ją Piotr Bojarski kilka lat temu, też poznaniak.

Fiedler prowadził bardzo skrupulatne swoje prywatne archiwum, w zasadzie od początku już swojej działalności literackiej.

Także w taką książeczkę Fiedler wyposażył swojego współpracownika.

Najdłuższa przyjaźń łączyła go właśnie z panem Pniewskim, mimo dużej różnicy wieku, bo Pniewski urodził się w 1936, a Fiedler w 1894, także była spora różnica wieku między nimi.

Ulegać w pewnym sensie presji Fiedlera, no i to się zapewne Fiedlerowi podobało i stąd ta wieloletnia przyjaźń przetrwała w zasadzie do końca, do śmierci Arkadego.

Wspomniał Pan, że Arkady Fiedler przyszedł na świat jeszcze u schyłku XIX stulecia.

Według którego Fiedlerowie przywędrowali gdzieś z terenów Śląska czy Saksonii w XVII czy XVIII wieku.

No i w tym czasie albo ciut wcześniej Arkady Fiedler dał się poznać jako patriota podczas powstania Wielkopolskiego.

Fiedler nawet zasiadał w komisjach

Poza tym żona, jak twierdzi Fiedler, bo nie mamy na to żadnych dokumentów, no można powiedzieć niezbyt sumiennie zajmowała się zakładem i narobiła długów.

Fiedler rozpoczął znajomość ze Stryjeńską od zaprezentowania swoich miłosnych podbojów.

Fiedler podziękował bardzo uprzejmie, ale stwierdził, że nie starczą mu one na zbyt długo.

Jest tylko jeden dokument odnośnie tego wydarzenia, czyli prośba Fiedlera do gubernatora Martyniki o umożliwienie mu pobytu przez jakiś czas na wyspie celem zebrania materiałów do książki etnograficznej.

Fiedler w swoich wspomnieniach pisał, że zgłosił się osobiście do generała Sikorskiego z taką propozycją.

W każdym razie mam wrażenie, że dwie książki, które chyba, przynajmniej mnie, najbardziej wyróżnią w licznej spójści liście literackiej Arkadygo Fiedlera, to powstały właśnie podczas II wojny światowej.

Polskie Siła Zbrojne na Zachodzie i poczęto je wycofywać z bibliotek, ustały wznowienia, a Fiedlera poddano ostracyzmowi i nawet było prawdopodobieństwo aresztowania.

Jacyś tajnacy mieszkali obok willi Fiedlerów w Puszczykowie koło Poznania.

I nagle jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności, nie wiadomo dlaczego, w 1952 roku Fiedler dostał zaproszenie na wyjazd z pisarzami do Związku Radzieckiego.