Mentionsy

A zaczniemy od Milesa Davisa.

W zasadzie to moglibyśmy Milesowi poświęcić wyłącznie naszą audycję i przez najbliższe kilkadziesiąt audycji nie rezygnować z tego tematu, bo Miles Davis rzeczywiście zbudował cały wszechświat muzyczny i jest to niezmiernie interesujące.

Ale tutaj musimy też pamiętać o różnorodności muzyki amerykańskiej, więc Miles Davis będzie bywał, ale też nie za często.

Na razie mamy Milesa Davisa, mamy 1964 rok.

A otwierające tę płytę tytułowe nagranie My Funny Valentine to nic innego jak piękna improwizacja Davisa na temat znany z musicalu.

Ale Davis zrobił z tego coś zupełnie innego.

To w jaki sposób Davis pokazał ten temat, a później jeszcze jak zagrał improwizację.

Oprócz Davisa Colmana i Hancocka zagrali tutaj oczywiście Ron Carter na basie i Tony Williams na perkusji Quintet Maisa Davisa, My Funny Valentine.

Rzeczywiście zupełnie magiczna chwila, magiczny moment i znakomity kwintet Milesa Davisa.

Ale porównując do tego, co robił w 1964 roku Miles Davis i jego zespół, to co robił Kenny Dorham, znakomity przecież trębacz, trębacz słynny w latach 50., jako jedna z najważniejszych postaci bebopu, to brzmi tak, jakby było zrobione całą dekadę wcześniej.

Po introwertycznym Davisie ten Kenny Durham rzeczywiście brzmi bardzo, bardzo łagodnie i pogodnie.