Mentionsy

rozmowy ze Stanisławem Lemem.

Tak jak mówiłam, dzisiejsza słowa przed północą, spotkanie z umysłem niezwykłym, ze Stanisławem Lemem, to człowiek, który przewidział przyszłość, ale nigdy jej nie ufał.

Punktem wyjścia dzisiejszej audycji jest książka, tak jak powiedziałam, Świat na krawędzi, rozmowa ze Stanisławem Lemem, które spisał Tomasz Fiałkowski.

Lem mówi tu również o katastrofie cywilizacji, o absurdzie postępu, o sztucznej inteligencji i samotności człowieka wśród własnych wynalazków.

Lem patrzył na wszechświat trochę jak lekarz na ciało pacjenta, z fascynacją, z niepokojem, ale też z olbrzymią troską.

Lem mówi tu o granicach ludzkiego poznania i o tym, że nauka staje się nowym mitem.

Tak więc czas na Hanierani z Living to intymność i cisza między słowami, to jak pauzy w wypowiedziach mistrza Lema, a zaraz potem Johan Johansson, Flight from the City, to melancholijny obraz podróży w czasie i idei.

Lem powiedział, nie boję się świata, który przeminie, boję się świata, który trwał zbyt długo, nie wiedząc, że już się skończył.

To cytat Stanisława Lema.

W świecie Lema wiedza jest bronią, ale też trucizną.

Kiedy Lem mówi o nauce, brzmi jak ktoś, kto widział Boga, ale tylko przez ułamek sekundy.

Świat na krawędzi ze Stawisławem Lemem rozmawia Tomasz Piałkowski, Wydawnictwo Literackie.

Rozmowy, których zapis znalazł się w tej książce, prowadziłem ze Stanisławem Lemem w ostatnich latach minionego wieku.

Epoki biotechnologii, której postępy pisarz obserwował z mieszaniną fascynacji i zgrozy, świadom, że nie da się ich zatrzymać, niezależnie od możliwych zagrożeń czy dylematów etycznych związanych z inwazją technologii w procesy życiowe.

Stanisław Lem wracał do własnej biografii, do lwowskiego dzieciństwa i do lat wojny przeżywanych pod dwiema okupacjami, do powojennych krakowskich początków i do zagranicznych podróży, zwłaszcza rosyjskich.

On nawiązuje bezpośrednio do duchowego wymiaru twórczości Lema.

A człowiek coraz częściej ma sumienie, które nie potrafi myśleć, mówił Lem.

To wszystko już było u Lema.

Kiedy patrzymy dziś na świat pełen ekranów i sieci neuronowych, czujemy, że Lem miał rację.

To rozdziały, w których Lem mówi o katastrofie cywilizacji, zderzeniu człowieka z samym sobą, ale to też moment, gdy pojawia się nadzieja.

To znowu cytat Lema.

Lem był pesymistą z wyboru.

A jednak Lem, pomimo swojej surowości, nie był nihilistą.

Lem mówi tak.

Lem pisze dalej, wracając zaś do Sowietów.

Nadzieja i ironia Lema to końcowe refleksje o potrzebie pokory, śmiechu, dystansu wobec świata i siebie.

Tulem jest ciepły, ironiczny i ludzki.

Lemowski uśmiech w stronę wieczności.

Największym dowodem inteligencji jest umiejętność śmiechu z własnych błędów, mówił Lem.

Bo świat, jak mówił Lem, nie stoi na krawędzi, tylko nieustannie po niej tańczy.

W rozmowie 11 na 209 stronie Świata na krawędzi ze Stanisławem Lemem, a pamiętajcie proszę, że to jest rok 2000, kiedy toczyły się te rozmowy, Lem mówi o tym, że w nadchodzących stuleciach pojawi się w dziedzinie inwazji technologii w procesy życiowe możliwość.

Jak zakończenie rozmowy z Lemem.

Gdyby nie niepokój, Lem nie napisałby tych wszystkich niesamowitych książek, ale też nie powstałaby ta książka, Świat na krawędzi.

Rozmowy ze Stanisławem Lemem, zapisane przez Tomasza Piałkowskiego.